Showing posts with label ေဆာင္းပါးက႑. Show all posts
Showing posts with label ေဆာင္းပါးက႑. Show all posts

Aug 5, 2010

ယုံၾကည္ရာအခ်က္မ်ားကုိ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ျခင္းသည္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသလား။

ယုံၾကည္ရာအခ်က္မ်ားကုိ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ျခင္းသည္ ျဖစ္ႏုိင္ပါသလား။

အျခားဘာသာေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံႏွီးေႏွာတဲ့အခါမွာ မိမိတုိ႔ဘာသာရဲ႕ ကုိယ္ပုိင္၀ိေသသေတြကုိ ဆက္လက္ၿပီး ထိန္းသိမ္းထားဖုိ႔ ဆုိတာေတာ့ ဟုတ္ပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့လုိ႔ အယူ၀ါဒပုိင္း (doctorines)နဲ႕ ယုံၾကည္ရာအခ်က္မ်ား (beliefs)ကုိ ေဆြးေႏြးဖလွယ္ျခင္း (Dialogue of Discourse)ဆုိတာကုိေတာ့ သံသယေတြ အခုလုိရွိႏုိင္တယ္။ ယံုၾကည္ရာ အယူ၀ါဒမ်ား ဖလွယ္ျခင္း (theological exchange) ဆိုတာက တကယ္ျပဳလုပ္ ႏူိင္ပါမလား။ ဒီလုိအဆင့္ထိ မလုပ္ဘဲ တျခားနည္းလမ္းေတြနဲ႕ပဲ ႏွီးေႏွာဆက္သြယ္ၾကရင္ ပုိမေကာင္းဘူးလား။ ဒီေမးခြန္းေတြအတြက္ အေျဖဘယ္လုိေပးႏုိင္မလဲဆိုတာကို ေလ့လာၾကရေအာင္။

သူ႔ဘာသာ မွန္တယ္၊ ငါ့ဘာသာ မွန္တယ္ဆိုၿပီး အျငင္းအခံုေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။ ဘာသာတရားရဲ႕ ယံုၾကည္ရာအခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြး ဖလွယ္ၾကၿပီ ဆိုတာနဲ႔ ဘာသာေရး အျငင္းပြားမွဳေတြ ျဖစ္လာဖို႕က ေသခ်ာေနတဲ့အတြက္ တခ်ိဳ႕က ဒီလိုမိ်ဳး ေဆြးေႏြးရမွာကို သေဘာမတူၾကဘူး။ ဘယ္သူပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ဘာသာရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြကို ကာကြယ္ၿပီး ေျပာလိုတဲ့သေဘာ၊ ကိုယ့္ဘာသာ မွန္တယ္ဆိုတာကို သက္ေသျပလိုတဲ့ သေဘာေတြ႐ိွၾကတာပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ မိမိဘာသာရဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြက တစ္ျခားဘာသာေတြထက္ ပိုၿပီး ျမင့္ျမတ္တယ္လို႕ေတာင္ ေျပာတတ္ၾကတယ္။ သူမ်ားဘာသာထဲမွာ အမွားအယြင္း၊ ခြၽတ္ယြင္းခ်က္ေတြကို မရမက ႐ွာေဖြေတြ႕ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကတယ္။ ဒီလို အေျပာခံရတယ္ ဆိုရင္ တစ္ဖက္ကလည္း အသာတၾကည္နဲ႔ ေခါင္းငုံ႕ခံၿပီး တုန္႔ျပန္မွာေတာ့ မဟုက္ပါဘူး။ ေပါက္ကြဲမွဳေတြ၊ ျငင္းခံုမွဳေတြ ျပင္းထန္လာမွာပဲ၊ သေဘာတူညီမွဳဆိုတာေတာ့ ဘယ္လိုမွ မရႏုိင္ဘူး။ အက်ိဳးတစ္စံုတစ္ရာ မ႐ိွတဲ့အျပင္၊ ခါးသီးမွဳေတြပဲ က်န္ရစ္မွာျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္လည္းပဲ ဒီလုိအယူ၀ါဒေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေဆြးေႏြးျခင္း မျပဳလုပ္တာ ပိုေကာင္းလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ရဖြယ္ပါတယ္။

ေဖာ္ျပပါ အခက္အခဲေတြ႐ိွတာကေတာ့
အမွန္ပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုျပႆနာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္မလာရေအာင္လို႔ ေ႐ွာင္ရွားႏိုင္တဲ့နည္းလမ္း အေျဖေတြလည္း ႐ိွပါတယ္။ အယူ၀ါဒေတြကို ေဆြးေႏြးဖလွယ္တယ္ဆိုတာ၊ ဘယ္ဘာသာက အႏိုင္ရမလဲဆိုတာကုိ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ စကားရည္လုပြဲ မဟုက္ပါဘူး။ သူမ်ား ဘာသာကို မွားတယ္။ နိမ့္က်တယ္ဆိုၿပီး သက္ေသျပလိုျခင္းက ႏွီးေႏွာဖလွယ္လုိသူ တစ္ဦးရွိသင့္တဲ့ စိတ္ထားမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး။ ဘာသာေရး အျငင္းအခုံေတြျဖစ္ေအာင္ ဖန္တီးလုိတဲ့သေဘာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္မွန္တဲ့သေဘာနဲ႔ ႏွီးေႏွာဖလွယ္လိုသူဟာ သူမ်ား ႐ွင္းျပတာေတြကို နားေထာင္လိုတယ္၊ နားလည္သေဘာေပါက္လိုေစတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ႐ိွတယ္။ တစ္ခု သတိျပဳရမွာက တစ္ဖက္ လူေျပာတာေတြကုိ နားလည္သေဘာေပါက္တယ္ ဆုိတာ သူေျပာတာေတြကုိ လက္ခံရမယ္၊ သေဘာတူရမယ္လုိ႔ မဆုိလုိပါဘူး။

ယုံၾကည္ ကုိးကြယ္မႈ မတူညီၾကတဲ့ အုပ္စုႏွစ္ဖဲြ႕ဟာ စေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းပဲ ယုံၾကည္ရာအခ်က္ေတြနဲ႔ ပတ္သတ္ၿပီး ေဆြးေႏြးျခင္း မျပဳလုပ္သင့္ဘူး။ ဒါက လူရဲ႕ စိတ္သဘာ၀ေၾကာင့္ ျဖစ္တယ္။ ဘာနဲ႔ပဲ အစျပဳသင့္သလဲ ဆုိရင္ Dialogue of life မိမိတုိ႔ဘ၀နဲ႔ အရင္ သက္ေသခံမယ္။ လူမႈေရးနဲ႔ဆုိင္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြမွာ ပူးေပါင္း လက္တဲြၿပီး အရင္လုပ္ၾကရမယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ရင္းႏွီး သိကြၽမ္းလာၾကၿပီး၊ ယုံၾကည္ စိတ္ခ်မႈေတြ တုိးပြားလာၿပီဆုိတဲ့အခါ၊ မိမိဘာသာအေၾကာင္း ပုုိင္ပုိင္ႏုိင္ႏုိင္၊ ကြၽမ္းကြၽမ္းက်င္က်င္ ေလ့လာတတ္ေျမာက္ၿပီးၿပီ ရွိတဲ့အခါက်မွသာလွ်င္၊ သူ႕ဘာသာနဲ႔ ကုိယ့္ဘာသာ ဘယ္သြန္သင္ခ်က္၊ ဘယ္ယုံၾကည္ခ်က္ေတြမွာ ကြာျခားမႈေတြ ရွိေနသလဲဆုိတာကုိ ေဆြးေႏြးၾကဖုိ႔ အသင့္ေတာ္ဆုံး ျဖစ္ပါတယ္။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးရစ္ခ်က္လွမင္းဦး

Jul 11, 2010

စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ေအာင္ျမင္ျခင္း


စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ေအာင္ျမင္ျခင္း


လူသားေတြဟာ မေကာင္းမႈနဲ႕ ေကာင္းမႈ၊ ဒုစ႐ိုက္နဲ႔ သုစ႐ိုုက္ၾကားမွာ အၿမဲ႐ုန္းကန္ေနရတာ သံသယ႐ွိစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ေန႔စဥ္ သတင္းစာ၊ ၿဂိဳလ္တု၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကားၾကည့္လုိက္တာနဲ႕၊ ေရဒီယိုနားေထာင္လိုက္တာနဲ႕ အၾကမ္းဖက္မႈေတြ၊ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ လူ႔အသက္ ေသဆံုး၊ သတ္ျဖတ္မႈေတြအေၾကာင္း ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း၊ ႐ွင္း႐ွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနၾကား ေနရတာေတြက သက္ေသပါပဲ။ ဒါေတြက ဘာေၾကာင့့္ ျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဘာေတြ မွားယြင္းေနတာလဲ။


ဒီေမးခြန္းေတြကို ႐ိုး႐ိုးသားေျဖရရင္ေတာ့ လူသားေတြ မွားေနတာပါပဲ၊ လူသားရဲ႕ ဇာတိထဲမွာကိုက မေကာင္းမႈဖက္ကို ယိမ္းယိုင္မႈ ႐ွိေနပါတယ္။ ဒါဟာအျပစ္ရဲ႕ အက်ိဳးဆက္ျဖစ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ လူသားအားလံုး တစ္ဦး မက်န္ ဟာ ဒီအျပစ္နဲ႕ ႐ုန္းကန္တိုက္ခိုက္ ေနရပါတယ္။ ျပင္းထန္လွတဲ့အျပစ္၊ မေကာင္းမႈဒုစ႐ိုက္ရဲ႕ ေနာက္ကြယ္ကေန တြန္းအားေပးေနတဲ့ အင္အားစုတစ္ခုကေတာ့ ႐ွိကို႐ိွရ ပါလိမ့္မယ္။
ဒါကေတာ့ ႐ွည္႐ွည္၊ ေ၀းေ၀းစဥ္းစား ေနစရာ မလိုပါဘူး၊၊ စာတန္လို႔ေခၚတဲ့ နတ္ဆိုး၊ နတ္မိစၦာ အဖ်က္အင္အားစုမ်ားပင္ ျဖစ္ပါတယ္၊ နတ္ဆိုး နတ္မိစၦာ အဖ်က္အင္အားစုေတြဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ အလယ္မွာ အသက္႐ွင္လႈပ္႐ွားေနၿပီး သူတို႔ရဲ႕ ပန္းတိုင္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ကို ေႏွာင့္ယွက္ဖ်က္ဆီးဖို႕၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔လူသားေတြကို အသံုးခ်ၿပီး ဘုရားကို တိုက္ခိုက္ဖို႕ ျဖစ္ပါတယ္။

"ေတြ႔ႀကံဳရမည့္ ေႏွာင့္ယွက္မႈမ်ား"
ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းအေၾကာင္းကို က်မ္းစာထဲမွာ ေတြ႕ရတဲ့အတုိင္း၊ စံုစမ္းျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေယဘုယ် အမွန္တရား အခ်ိဳ႕ကို ေ၀မွ်လိုပါတယ္။

ပထမဦးဆံုး ကြၽန္ေတာ္တို႔ နားလည္ထားရမယ့္ အခ်က္က ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းရဲ႕ မူလအရင္းအျမစ္ဟာ နတ္ဆိုးျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားမဟုတ္ပါဘူး၊ ႐ွင္ယာကုတ္က သူရဲ႕ ၾသ၀ါဒစာ(၁း၁၃)မွာ "စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ခံရသူသည္၊ ငါ့အား ထာ၀ရဘုရား စံုစမ္းေသြးေဆာင္လ်က္ေနသည္ ဟုမဆိုေစႏွင့္။ မေကာင္းမႈသည္ ဘုရားသခင္အား မေသြးေဆာင္ႏိုင္၊ ထု႔ိျပင္ ကိုယ္ေတာ္တိုင္ အဘယ္သူကိုမွ် စံုစမ္း ေသြးေဆာင္ေတာ္မမူ" လို႕ ဆိုထားပါတယ္။

ဒုတိယ သိထားသင့္တ့ဲအခ်က္ကေတာ့ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းေတြဟာ အျပစ္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ခုခံတြန္းလွန္ ရပါမယ္။ ေႏွာက္ယွက္ျခင္းခံရၿပီလို႔ သိတာနဲ႔ စိတ္ဓါတ္ က်မသြားရပါဘူး။ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းဟာ အျပစ္မဟုတ္၊ အျပစ္ဆိုတာ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို အ႐ႈံးေပးလုိက္ၿပီး နတ္ဆိုးရဲ႕ အလိုကို အမွန္တကယ္ ျပဳလုပ္လိုက္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။

တတိယအခ်က္ကေတာ့ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း မခံရတဲ့သူ ဘယ္သူမွမ႐ိွဘူး၊ အားလံုးဟာ တစ္ခ်ိန္မဟုတ္ တစ္ခ်ိန္(သို႕) မၾကာခဏဆိုသလုိပဲ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း ခံရေနရမွာသာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္တန္းေျပာရရင္ေတာ့ ေန႔စဥ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေ႐ြးခ်ယ္လုပ္ကိုင္ရတဲ့ အမႈတိုင္း၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တိုင္းမွာ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းေတြ ပါ၀င္ေနၿပီး ဒါေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေန႔စဥ္ ႀကံဳေတြ႕ ေနၾကပါတယ္။

စတုတၴအခ်က္ကေတာ့ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းရဲ႕ အင္အားဟာ လူသားရဲ႕ လိုခ်င္တပ္မက္မႈ ဆႏၵထဲမွာ ေတြ႔ရပါတယ္။ (႐ွင္ယာကုပ္၁း၁၄)မွာလည္း "လူသည္ စံုစမ္းေသြးေဆာင္ျခင္း ခံရသည္ဆိုသည္မွာ မိမိ၏ ဆိုးညစ္ေသာ လိုအင္ဆႏၵ ဆြဲေဆာင္ရာ ေနာက္သို႕ လိုက္ပါျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ထုိ လိုအင္ဆႏၵသည္ သေႏၶယူကာ အျပစ္ဒုစ႐ိုက္ကုိ ေမြးဖြား၏။ အျပစ္ဒုစ႐ိုက္ ႀကီးျပင္းလာေသာအခါ ေသျခင္းကို ေမြးဖြားေလ၏"လို႕ သတိေပးထားပါတယ္။

ပဥၥမနဲ႕ အေရးႀကီးဆံုး နားလည္က်င့္သံုး ရမယ့္ အခ်က္ကေတာ့ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ေလာက္ပဲျပင္းထန္၊ျပင္းထန္ ထြက္ေပါက္႐ိွပါတယ္။ မခုခံတြန္းလွန္ႏိုင္တဲ့ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ိဳးဆိုတာ မ႐ိွႏိုင္ဘူးဆုိတာပါပဲ။ (၁ေကာ၁၀း၁၃)မွာ "ထာ၀ရဘုရားသည္ ကတိတည္ေတာ္မူေသာအ႐ွင္ ျဖစ္ေတာ္မူသျဖင့္ သင္တို႕အား မိမိတို႔ခံႏိုင္သည္ထက္ပို၍ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကိုု ခံေစေတာ္မူလိမ့္မည္ မဟုတ္။ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္း ခံရခိ်န္၌လည္း ခံထမ္းႏိုင္ေသာ ခြန္အားကို ေပးေတာ္မူသျဖင့္ ထိုစံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမွ လြတ္ေျမာက္ရန္ လမ္းဖြင့္ေပးေတာ္မူလိမ့္မည္"လို႕ ဆိုကာ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို တြန္းလွန္ႏိုင္မွာျဖစ္ေၾကာင္း တရားေပးထားပါတယ္။ ဒါဟာ (ေဟၿဗဲ၄း၁၅)အတိုင္း လူသားေတြနည္းတူ စံုစမ္းေသြးေဆာင္ျခင္း အမ်ိဳးမ်ိဳးကိုခံခဲ့ရတဲ့ ခရစ္ေတာ္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ကို ေသခ်ာေပါက္ ကူညီေဖးမမယ္ ဆိုတာ သိေစတာပါပဲ။


"နတ္ဆိုး၏ ပရိယာယ္"
(၂ေကာ၂း၁၁)မွာ "ငါတို႕သည္ စာတန္၏ ပရိယာယ္မ်ားကို သိၾက၏။ သို႕မွသာ ငါတို႕ အေပၚအႏိုင္ မရေစရန္ တားဆီးႏုိင္ေပမည္"လို႕ ဆိုထားပါတယ္။ သမၼာက်မ္းစာမွာ ပါ႐ွိတဲ့အတိုင္း ခရစ္ေတာ္အေပၚ စာတန္နတ္ဆိုးရဲ႕ တိုက္ကြက္ ပရိယာယ္နဲ႔ နတ္ဆိုးကို ဘယ္လို ေအာင္ႏိုင္ လိုက္သလဲဆိုတာကို သိ႐ွိပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းခံရတဲ့ အခ်ိန္က ေဂ်ာ္ဒန္ျမစ္မွာ ေဆးေၾကာျခင္း ဗတၱိဇံမဂၤလာခံၿပီးစ အခ်ိန္၊ ခမည္းေတာ္ဘုရားက သားေတာ္ရဲ႕ သာသနာလုပ္ငန္း၊ ကယ္တင္ျခင္း လုပ္ငန္းေတာ္ႀကီးအတြက္ အသိအမွတ္ျပဳကာ သူခ်စ္ျမတ္ႏိုးရတဲ့ သားေတာ္အျဖစ္ သက္ေသခံေပးထားလို႔ ခံယူခ်က္ေတြအျပည့္နဲ႕ စိတ္အားထက္သန္ေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ရက္(၄၀)ပတ္လံုး အစာေရစာေ႐ွာင္ကာ ဥပုသ္ေစာင့္ၿပီးစမို႕ ၀ိညာဥ္္ခြန္အားေတြနဲ႕ ျပည့္၀အားတက္ေနတ့ဲအခိ်န္ ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ဆိုလိုတာက ခရစ္ေတာ္ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္း ခံရတဲ့အခိ်န္ဟာ သူ႕ဘ၀မွာ ဘုရားတရားနဲ႔ ျပည့္၀ေနလို႕ အေကာင္းဆံုး၊ ၀မ္းအသာဆံုး၊ အဆင့္ျမင့္ဆံုး အထြတ္အထိပ္႐ွိခ်ိန္ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ မေမ့သင့္ပါ။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ နတ္ဆိုးက လာၿပီး "အ႐ွင္သည္ ထာ၀ရဘုရား၏ သားေတာ္မွန္လွ်င္ ဤေက်ာက္ခဲမ်ားကို မုန္႔ျဖစ္လာေစရန္ အမိန္႔ေပးေတာ္မူပါ"လို႕ ေႏွာင့္ယွက္လာပါတယ္။

ေဆးေၾကာျခင္းမဂၤလာခံစဥ္က ထာ၀ရ ဘုရားရဲ႕သားေတာ္ျဖစ္တယ္လုိ႕ ခမည္းေတာ္ဘုရား သက္ေသခံတဲ့အတိုင္း၊ ခရစ္ေတာ္ဟာ အမွန္တကယ္ပဲ သားေတာ္ဘုရား ျဖစ္တယ္။ ဒီအမွန္တရားနဲ႕ပဲ နတ္ဆိုးက ခရစ္ေတာ္ကို ေႏွာင့္ယွက္ခဲ့ပါတယ္၊ ခရစ္ေတာ္က သာမန္ပဲ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီလိုေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ိဳး႐ိွမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလိုသေဘာတရားအရ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အားသန္တဲ့အခ်က္၊ ခံယူခ်က္ျပည့္၀တယ္ ဆိုတဲ့အရာ၊ ငါကေတာ့ ဒီလိုလူစားမ်ိဴးမဟုတ္ဘူး၊ ဒါမ်ိဳး ဘယ္ေတာ့မွ ငါမလုပ္ဘူးဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ိဳး စတဲ့အားေကာင္းတယ္ဆိုတဲ့ အရာမ်ိဳးမွာ ေႏွာင့္ယွက္ခံရတာဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အားနည္းခ်က္အေပၚကို နတ္ဆိုးက အခြင့္ေကာင္းယူၿပီး ေႏွာင့္ယွက္တာထက္၊ ပိုေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္ ပိုၿပီး အထိနာ တတ္ပါတယ္။

ကြၽန္ေတာ္တို႕ ဘုရားတရားအားေကာင္းေနတယ္၊ ၾကည္ညိဳေနတယ္ဆိုၿပီး အားရကာ ဂုဏ္ယူေနရင္ေတာ့ မိမိကိုယ္ကုိ ေက်နပ္အားရလို႕ ေအာက္ေျခလြတ္ၿပီး ေအာက္ျပန္က် တတ္ပါတယ္။ ဥပမာ-ဥပုသ္ေန႕တိုင္း ဘုရားေက်ာင္း ကန္သြားလို႕ သူတစ္ပါးက စံနမူနာယူစရာလို႕ မိမိကိုယ္ကို ထင္ေနတတ္ေပမယ့္ ေမတၱာတရားနဲ႕ တရားမွ်တမႈ ကင္းမဲ့ ေနတတ္ပါတယ္။

ဒါေတြက လူသားအားသန္ခ်က္၊ ခံယူခ်က္ကိုအသံုးျပဳၿပီး နတ္ဆိုးကမသိလုိက္၊ မသိဖာသာ ေႏွာင့္ယွက္တဲ့ နတ္ဆိုးရဲ႕ ပရိယာယ္တိုက္ကြက္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။

နတ္ဆိုးဟာ သိၾကားပ်က္မို႕လို႕ အလြန္လိမၼာပါးနပ္တဲ့အတြက္ သတိထားဖုိ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕က ၀ိညာဥ္ခြန္အား အ႐ိွဆံုး၊ဘုရားတရား ၾကည္ညိဳမႈ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ဆိုၿပီး မေၾကြးေၾကာ္ဘဲ၊ ႏွိမ့္ခ်စြာနဲ႔ေနကာ နတ္ဆိုးရဲ႕ တိုက္ကြက္ပရိယာယ္ကို အၿမဲတမ္းေစာင့္ ၾကည့္ရပါမယ္၊၊ ခရစ္ေတာ္ကသူ႔ရဲ႕ ဘုရားတရား အေကာင္းဆံုး၊ ခြန္အားအျပည့္ဆံုး အခ်ိန္ နတ္ဆိုးလာ ေႏွာင့္ယွက္တဲ့အခါ၊ ဘယ္လိုမ်ား ခုခံတိုက္ခိုက္ၿပီး နတ္ဆိုးအေပၚ ေအာင္ျမင္လိုက္ပါသလဲ၊ ဆိုတာကို ၾကည့္ရင္ အလြန္အင္မတန္ ႐ိုးစင္းၿပီး လူတိုင္းလည္း လိုက္နာက်င့္သံုးႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းပဲျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ "က်မ္းစာလာသည္။ က်မ္းစာေတာ္တြင္ ပါ႐ွိသည္"လို႕ ခရစ္ေတာ္ဆိုျခင္းပါပဲ။ နတ္ဆိုး ေႏွာင့္ယွက္တဲ့အခါတိုင္းမွာ ခရစ္ေတာ္ဟာ က်မ္းစာ (ဓမၼေဟာင္းက်မ္းစာ)က က်မ္းပိုဒ္ေတြကို ကိုးကားၿပီး ျပန္လည္ေခ်ပကာ နတ္ဆိုးကုိအႏိုင္ယူ ေခ်မႈန္းခဲ့ပါတယ္။ ပထမေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမွာေတာ့ နတ္ဆိုးက ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ အားနည္းမႈလုိ႕ ဆိုႏိုင္တဲ့ ရက္(၄၀)အစာေ႐ွာင္ဆုေတာင္း အၿပီး၊ ဆာေလာင္ေနတာကို သူရဲ႕ နည္းပရိယာယ္ တိုက္ကြက္အျဖစ္ အားနည္းခ်က္ကို အခြင့္ေကာင္းယူကာ "ဘုရားသားေတာ္မွန္ရင္ ဒီေက်ာက္ခဲေတြကို စားစရာျဖစ္လာေစရန္ အမိန္႕ေပးပါလို႕" ဆိုခဲ့ပါတယ္။ ဆာေလာင္မြတ္သိပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အစားအေသာက္နဲ႕ ေႏွာင့္ယွက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ခရစ္ေတာ္က "လူသည္ မုန္႕အားျဖင့္သာ အသက္႐ွင္ရမည္မဟုတ္၊၊ ထာ၀ရဘုရား၏ ႏႈတ္ေတာ္ထြက္စကားအားျဖင့္ အသက္႐ွင္ရမည္ဟု က်မ္းစာလာ၏"လို႔ မိန္႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ဒုတိယနဲ႕ တတိယေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ားမွာလည္း ခရစ္ေတာ္က က်မ္းစကားကုိ အသံုးျပဳကာ အသက္႐ွင္ ေနထိုင္ျပခဲ့လို႔၊ ေနာက္ဆံုး နတ္ဆုိးဟာ ခရစ္ေတာ္ထံက ဆုတ္ခြာသြားခဲ့ရပါတယ္။ "က်မ္းစာလာသည္။ က်မ္းစာေတာ္၌ ပါ႐ွိသည္"ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က ဘုရား႐ွင္ရဲ႕ ႏႈတ္ကပတ္တရားေတာ္ သမၼာက်မ္းစာဟာ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀အသက္တာမွာ ေနထုိင္ လိုက္က်င့္ကာ အသက္႐ွင္ဖို႔ ထာ၀စဥ္တည္ၿမဲတဲ့၊ ေျပာင္းလဲမႈမ႐ွိတဲ့ လမ္းၫႊန္ဥပေဒျဖစ္တယ္၊ ေခတ္အဆက္ဆက္ မွန္ကန္ သင့္ေလ်ာ္ေနတယ္၊ သမၼာက်မ္းစာနဲ႔ အသက္႐ွင္ၾကပါလုိ႔ ႏိႈးေဆာ္ေနတာပါပဲ။ ဒီေတာ့ဘုရားရဲ႕ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္က်မ္းစာဟာ ဘုရား႐ွင္ရဲ႕ အလိုေတာ္အတိုင္း ျပဳက်င့္၊ ေနထိုင္ေရးနဲ႔ နတ္ဆိုးကို ႏွိမ္နင္း ေအာင္ျမင္ဖို႔ အဓိကလက္နက္တစ္ခု၊ ခရစ္ယာန္ယံုၾကည္ျခင္းရဲ႕ အဓိက က႑တစ္ခုအျဖစ္ အေရးႀကီးလွပါတယ္။

"ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ားကို ခုခံ တြန္းလွန္္နည္းမ်ား"
ၿခံဳၿပီးေျပာရရင္ေတာ့ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ခုခံတြန္းလွန္ဖို႔ ေအာက္ပါနည္းလမ္းမ်ားကို အသံုးျပဳရပါမယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရန္သူ နတ္ဆိုးဟာ လိမၼာပါးနပ္ ေကာက္က်စ္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီကို အခ်ိန္မေ႐ြး ေႏွာင့္ယွက္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို သိ႐ိွ လက္ခံထားရပါမယ္။ ခရစ္ေတာ္ကို ကယ္တင္႐ွင္အျဖစ္ မိမိဘ၀မွာ လက္ခံထားလို႔ ဘုရားတရားရွိလို႔ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းေတြ မ႐ိွေတာ့ဘူး၊ မလာေတာ့ဘူးလို႔
ထင္ရင္ လံုး၀ မွားပါလိမ့္မယ္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ နတ္ဆိုးရဲ့ ဦးတည္ခ်က္၊ ပစ္မွတ္ျဖစ္ပါတယ္၊၊ ႐ွင္ေပတ႐ူးက "သတိႏွင့္ ေစာင့္ေနၾကေလာ့၊ သင္တို႔၏ ရန္သူ စာတန္သည္ ေဟာက္ေသာျခေသၤ့ကဲ့သို႔၊ အဘယ္သူကို ၀ါးမ်ိဳရမည္နည္းဟု လွည့္လည္ ႐ွာေဖြလ်က္႐ွိသည္"လို႕ သတိေပးထားပါတယ္၊၊ အဆင္သင့္ျပင္၊ ႀကိဳတင္တြက္ထားမွသာ တကယ္လာရင္ သိၿပီး ခုခံႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ နတ္ဆိုးရဲ႕ ပရိယာယ္နဲ႕တိုက္ကြက္ကို သတိထားရပါမယ္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးကို ထိန္းသိမ္း ကာကြယ္ ေစာင့္ေ႐ွာက္ၾကရပါမယ္၊၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးက ရန္သူ၊ နတ္ဆိုးတိုက္ခိုက္တဲ့ ေနရာျဖစ္လို႔ သ႕ူရဲ႕ လြမ္းမိုးမႈမခံရေအာင္ ကာကြယ္ရပါမယ္။ (၂ေကာ ၁၁း၃) မွာ "ဧ၀သည္ ေျမြ၏ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲမႈျဖင့္ အလွည့္စား ခံရသကဲ့သို႔ သင္တို႔သည္လည္း စိတ္ေဖာက္ျပန္ကာ ခရစ္ေတာ္အား အၾကြင္းမဲ့ ခ်စ္ခင္စြဲလမ္းမႈကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ၾကမည္ေလာဟု ငါစိုးရိမ္၏"လို႕ ႐ွင္ေပါလူးက စိတ္ႏွလံုး လမ္းလြဲမသြားေစဖို႔ သတိေပးထားပါတယ္။ (ေပ ၁း၁၃) မွာလည္း ရွင္ေပတ႐ူးက "သင္တုိ႔သည္ ႏိုးၾကား၍ သမၼာသတိ ႐ိွၾကေလာ့။ မသိ နားမလည္စဥ္အခါက မိမိတို႕၏ စိတ္ဆႏၵ႐ွိသည့္တိုင္း ျပဳက်င့္သကဲ့သို႔ ဆက္လက္၍ မျပဳက်င့္ၾကႏွင့္။ ခရစ္ေတာ္ ၾကြလာေသာအခါ သင္တို႕ခံစားရမည့္ ေက်းဇူးေတာ္ကို ဇေ၀ဇ၀က္ စိတ္မ႐ိွဘဲ ေစာင့္ေမွ်ာ္၍ ေနၾကေလာ့"လို႔ ႏိႈးေဆာ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ လူသားပီပီ အျပစ္ဖက္ကို အလိုလို ယိမ္းယိုင္မႈ၊ အေသြးအသားနဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားလို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အားနည္းမႈ၊ ကန္႔သတ္ခ်က္႐ွိမႈတ႔ိုကို သိ႐ွိ နားလည္ထားရပါမယ္။

ငါဟာ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းနဲ႔ ကင္းလြတ္တယ္လုိ႔ အထင္႐ိွျခင္းဟာ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းထဲက်ဖို႕ အလြယ္ကူဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ (၁ေကာ ၁၀း၁၂)မွာ "မိမိကိုယ္ကိုမိမိ ေျဖာင့္မတ္တည္ ၾကည္သည္ဟု ထင္ေသာသူသည္ မယိုင္မလဲေစရန္ သတိျပဳေလာ့"လို႔ ႐ွင္ေပါလူး သတိေပး ထားပါတယ္။ မိမိရဲ႕ အားနည္းခ်က္နဲ႔ ကန္႔သတ္ခ်က္ကို သိမထားရင္ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္း ေ႐ွာင္ႏိုင္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ ႀကိဳတင္သတိထား ျပင္ဆင္မႈကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပဳလုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အားနည္းခ်က္သိထားရင္ အျပစ္ထဲကို ပို႔ေဆာင္ က်ဆင္းေစမဲ့ေနရာနဲ႔ အေျခေနမ်ိဳးကေန ေ၀းေ၀း ေ႐ွာင္ၾကဥ္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ကူညီေစာင္မျခင္း ေက်းဇူးေတာ္ကို အမွီျပဳဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ (ဧဖက္ၾသ၀ဒစာ ၆း၁၁-၁၈)မွာ စာတန္ရဲ႕ပရိယာယ္မ်ားကို ခုခံကာကြယ္ႏိုင္ဖို႔ရန္ ထာ၀ဘုရားရဲ႕ လက္နက္စံုျဖစ္တဲ့ သစၥာတရား၊သမၼာသတိ၊ယံုၾကည္ျခင္း၊ကယ္တင္ျခင္းတို႔ကို ကိုင္ဆြဲဖို႔နဲ႔ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ဆုိတဲ့ သမၼာက်မ္းစာ ဓါးကို ကိုင္ဆြဲဖို႔ ႏႈိးေဆာ္ထားပါတယ္၊ အထူးသျဖင့္ "သင္တို႕အား ကူညီေစာင္မေတာ္မူရန္ ဘုရား႐ွင္အား အစဥ္အၿမဲ ဆုေတာင္းၾကေလာ့၊ ၀ိညာဥ္ေတာ္ ၫႊန္ၾကားေတာ္မူသည့္ အတိုင္း အခါခပ္သိမ္း ဆုေတာင္းၾကေလာ့"လို႔ တိုက္တြန္းထားပါတယ္၊၊ "ဘုရားသခင္မတတ္ ႏိုင္တဲ့အရာ ဘာမွမ႐ိွလို႔" (႐ွင္လုကာ ၁း၁၇)မွာ ဆိုသလိုမ်ိဳး၊ ႐ွင္ေပါလူးလည္း (ဖိလိပိ၄း၁၃)မွာ "ခရစ္ေတာ္ထံမွရ႐ွိသည့္ ခြန္အား၊ ေက်းဇူးေတာ္အားျဖင့္ ငါသည္ မည္သည့္ အေျခအေနမ်ိဳးကိုမဆိုရင္ ဆိုင္ႏိုင္ေသာ ခြန္အား႐ွိ၏"လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ေစႏိုင္တာ ကြၽန္ေတာ္တို႕အတြက္ သင္ခန္းစာပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးအခ်က္ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕အားလံုး နတ္ဆိုးကို ႏိုင္နင္းကာ၊ ေအာင္ပြဲခံရပါလိမ့္မယ္။ (၁ေကာ၁၀း၁၂၊၁၃)မွာ သင္တုိ႔ ေတြ႕ႀကံဳရတဲ့ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ားဟာ လူအေပါင္းတို႔ ေတြ႕ႀကံဳေနက် သာမန္ စံုစမ္း ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ားသာျဖစ္တယ္။ ထာ၀ရ ဘုရားဟာကတိတည္ေတာ္မူတဲ့ အ႐ွင္ ျဖစ္လို႔ သင္တို႔အားနဲ႔ ခံႏိုင္တာထက္ပိုၿပီး၊ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ခံေစေတာ္မူမွာ မဟုတ္ဘူးလုိ႕ ေျပာထားပါတယ္။ ဘုရားသခင္က စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္း ခံရခ်ိန္မွာ လိုအပ္တဲ့ ခြန္အားကိုေပးၿပီး၊ လြတ္ေျမာက္ရန္ လမ္းဖြင့္ေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ဗ်ာဒိတ္၁၂း၁၁)မွာေတာ့ ဘုရားရဲ႕လူမ်ိဳးေတာ္ဟာ စာတန္ မာရ္နတ္ကို ေအာင္ပြဲခံတဲ့အေၾကာင္း ဖတ္ရပါတယ္။ (ယာကုတ္၄း၇)မွာလည္း "စာတန္မာရ္နတ္ကုိ ခုခံ တိုက္ခိုက္ၾကေလာ့၊ သို႔ျပဳလွ်င္ သူသည္ သင္တို႔ထံမွ ထြက္ေျပးလိမ့္မည္"လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ စံုစမ္းေႏွာင့္ယွက္ျခင္းမ်ားကို ေအာင္ႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါစို႕။

ဘုန္းေတာ္ႀကီးတစ္ပါး

Jul 5, 2010

က်မ္းစကားမ်ားႏွင့္အားယူျခင္း


က်မ္းစကားမ်ားႏွင့္အားယူျခင္း

"ငါတို႔ ေဟာေျပာေသာ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ကပတ္တရားကို သင္တို႔ ခံယူၾကေသာအခါ လူ၏ ႏႈတ္ထြက္စကားကို မခံမယူဘဲ၊ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္ အမွန္ျဖစ္သည္ႏွင့္အညီ ယံုၾကည္ျခင္းသို႔ေရာက္ေသာ၊ သင္တုိ႕အထဲ၌ ျပဳျပင္ေသာ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ကပတ္တရားကုိ ခံယူၾကသည့္ အေၾကာင္းအရာကုိ ငါတုိ႕သည္ ေထာက္၍၊ ဘုရားသခင္၏ ေက်းဇူးေတာ္ကုိ အစဥ္မျပတ္ ခ်ီးမြမ္းၾက၏" (ပ သက္၂း၁၃)။

"ရတ္ခ်က္၀မ္းဘရန္႔"ဆိုသူသည္ ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏ အက်ဥ္းေထာင္အတြင္း၌ ေထာင္ဒဏ္(၁၄)ႏွစ္ၾကာ က်ခံေနရခဲ့စဥ္ အက်ဥ္းသားသစ္ "အဲဗရန္႕"ဆိုသူ ေရာက္လာသည့္ေန႔ကို သူျပန္ သတိရေနသည္။ အဲဗရန႕္သည္ ဒဏ္ရာရလာၿပီး အေစာင့္မ်ား ထြက္သြားသည့္ အခါ သူ႔ရင္ဘတ္အတြင္းမွ အလြန္ေသးငယ္ေသာ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္၊ ၿပီးသည္ႏွင့္ ယင္းစာအုပ္ငယ္ေလးကို ဖတ္ေတာ့သည္၊၊ အခန္းတြင္းရွိ အျခားအက်ဥ္းသားမ်ား အားလံုးက သူ႔ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အက်ဥ္းသားမ်ားသည္ စာအုပ္ဆိုသည့္အရာကို မျမင္ဖူးၾကသည္မွာ ႏွစ္အေတာ္ၾကာခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏။ ယင္းစာအုပ္ငယ္ေလးသည္ သမၼာက်မ္းစာ ျဖစ္သည္။ အဲဗရန္႔ကလည္း သူအဖမ္းခံရခ်ိန္၌ ယင္းစာအုပ္ငယ္ကို မနည္း ႀကိဳးစား၍ ဖြက္ခဲ့ရသည္၊ ရင္ဘတ္အတြင္း၌ ဖြက္ႏုိင္ခဲ့သည္။

ထိုေန႔မွစ၍ အလြန္တန္ဖိုးရွိေသာ၊ ရတနာသဖြယ္ျဖစ္သည့္ စာအုပ္ေလးကုိ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္၊ တစ္လက္ၿပီးတစ္လက္ ေျပာင္း၍ ဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ မည္မွ် ဖတ္ခဲ့ၾကသနည္းဆိုလွ်င္၊ အက်ဥ္းသား အားလံုး အလြတ္နီးပါးရသည္အထိ ျဖစ္ခဲ့၏။ ေန႔စဥ္လည္း တရားေဆြးေႏြး ျဖစ္ၾကသည္။ ခြန္အားသစ္မ်ားစြာ ရရွိခဲ့ၾကေလသည္။

သမၼာက်မ္းစာကို မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ နားလည္သေဘာေပါက္မႈႏွင့္ ေန႔စဥ္တရား က်င့္ႀကံခဲ့ျခင္း၏ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈသည္ မည္မွ် အစြမ္းထက္ပါသနည္း။

"ဘုရား၏ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္မ်ား ေရးထားသည့္ စာအုပ္သည္ စာအုပ္တစ္အုပ္မဟုတ္၊ သက္ရွိစြမ္းအင္တစ္ခု ျဖစ္သည္" (နပိုလီယံဘိုနာပတ္)


REF: Mark, Link.SJ.

ခရစ္ဂ်ိဳးဇက္ (ကန္ေတာ္ေျမ)


Apr 11, 2010

ကြၽဲတစ္ဖက္ ႏြားတစ္ဖက္

ကြၽဲတစ္ဖက္ ႏြားတစ္ဖက္

ရဟန္းမင္းႀကီးေပါလူး(၆) အရွင္ျမတ္၏ "မ်က္ေမွာက္ေခတ္ ကမၻာႀကီးသို႕ သာသနာျပဳျခင္း"ဆိုသည့္ စာခြၽန္ေတာ္ထဲတြင္ ကမၻာတစ္၀န္းရိွ တိုင္းႏိုင္ငံအသီးသီးမွ ကက္သလစ္ သာသနာေတာ္ငယ္မ်ားကို ရဟန္းမင္းႀကီးက ယခုလို သင္ၾကားေပးပါသည္။

ကမၻာ့တစ္၀န္းရိွ တိုင္းႏိုင္ငံအသီးသီးမွ ကက္သလစ္သာသနာေတာ္ငယ္မ်ားသည္ သမၼာက်မ္းစာေတာ္လာ ဘုရားအဆံုးအမ တရားမ်ား၏ အႏွစ္သာရကို မိမိတို႕၏ အေသြးအသား ျဖစ္လာသည္ထိ သက္၀င္ခံယူဖို႕၊ က်မ္းစာေတာ္ျမတ္၏ မူလဆိုလိုရင္း အႏွစ္သာရအစစ္အမွန္ကို ျမဴမႈန္ကေလးမွ်ေလာက္ပင္ ေသြဖီမသြားေစဘဲ သင္တို႕ လူမ်ိဳးစု၀င္မ်ား၏ ဘာသာစကားထဲသို႕ ဖလွယ္ေပးဖို႕ (transposing)၊ သည့္အျပင္ ထိုဘာသာ စကားရပ္ႏွင့္ပင္ သြန္သင္ေဟာေျပာဖို႕ တာ၀န္ရိွပါသည္။ + (၂၃။ Pope Paul VI, "Evangelization in the Modern World," no. 63.)


ရဟန္းမင္းႀကီး၏ သင္ၾကားဆံုးမခ်က္မွ "က်မ္းစာေတာ္ျမတ္၏ မူလဆိုလိုရင္း အႏွစ္သာရအစစ္အမွန္ကို ျမဴမႈန္ကေလးမွ်ေလာက္ပင္ ေသြဖီမသြားေစဘဲ သင္တို႕ လူမ်ိဳးစု၀င္မ်ား၏ ဘာသာစကားထဲသို႕ ဖလွယ္ေပးဖို႕ (transposing)၊ သည့္အျပင္ ထိုဘာသာ စကားရပ္ႏွင့္ပင္ သြန္သင္ေဟာေျပာဖို႕" ဆိုသည့္အခ်က္ကို အေျချပဳကာ သည္လ ေဆာင္းပါးကို ေရးသားလိုက္ရပါသည္။


သာသနာျပဳျခင္း သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ ကက္သလစ္သာသနာေတာ္သည္ ဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမ တရားေတာ္မ်ားကို သာသနာေတာ္ ေရာက္ရိွေနရာမွ လူမ်ိဳးစု၀င္မ်ား၏ ဘာသာစကားမ်ားထဲသို႕ ဖလွယ္ေပးဖို႕ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ႀကိဳးစားခဲ့ပါသည္။ ထိုနည္းမ်ားတြင္ ဘာသာျပန္ဆိုျခင္းသည္လည္း တစ္ခုအပါအ၀င္ျဖစ္ပါသည္။

ျမန္မာကက္သလစ္သနာေတာ္တြင္လည္း သမၼာက်မ္းစာေတာ္၊ ဘုရားစကား စာအုပ္၊ ဆုေတာင္းေမတၱာစာ၊ ဘုရား၀တ္ျပဳစာ၊ မစၦားပူေဇာ္ျခင္း၊ စကၠရင္မင္တူး မဂၤလာ၀ိနည္းစသည္ျဖင့္ ျမန္မာစာအုပ္မ်ားရိွပါသည္။ ထိုစာအုပ္အားလံုးမွာ ဘာသာျပန္မ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။

သို႕ေသာ္ ဘာသာျပန္ဆိုျခင္းသည္ အၿမဲတမ္း အားထားရေသာ လုပ္နည္းတစ္ခု မဟုတ္ပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ဘာသာျပန္စာတစ္ပုိဒ္သည္ ဘာသာျပန္သာျဖစ္ပါသည္။ မူရင္းစာသားႏွင့္ အဓိပၸါယ္ လြဲခ်င္လြဲေနမည္။ တိက်ခ်င္မွ တိက်ေပမည္။ ထို႕ထက္အေရးႀကီးသည္မွာ ဘာသာျပန္စကား၏ ယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုျဖစ္ေသာ စကားလံုး အသံုးအႏႈန္းမ်ား ပါခ်င္မွ ပါေပမည္။ ပါလာေသာ္လည္း အသံုးလြဲခ်င္လြဲ ေနေပမည္။ ေထာ္ေလာ္ကန္႕လန္႕ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္ေနေပမည္။ မျဖစ္မေနပါ၀င္ရမည့္ အခ်က္မွာ ရဟန္းမင္းႀကီးသင္ၾကားသလို "မိမိလူမ်ိဳးစု၀င္မ်ား၏ ဘာသာစကားထဲသို႕ ဖလွယ္ေပးဖို႕ (Transposing)" ျဖစ္ပါသည္။ အဓိပၸါယ္မွာ ျမန္မာစကားႏွင့္ကိုက္ညီေသာ ဖန္တီးမႈမ်ား ပါ၀င္ရပါမည္။ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားႏွင့္ ဆီေလ်ာ္ကိုက္ညီေသာ စကားလံုးေ႐ြးခ်ယ္မႈမ်ား မျဖစ္မေနပါ၀င္ရပါမည္။ သို႕မဟုတ္ပါက ထိုဘာသာျပန္သည္ ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားမွာ တံစိမ္းဆန္ေနပါလိမ့္မည္။

ဥပမာ - ျမန္မာ့သမၼာက်မ္းစာေတာ္ျမတ္တြင္ အဂၤလိပ္လို "Jesus said in response..." ကို "ေယ႐ႈက ျပန္ေျပာသည္မွာ ...၊" "Jesus said, I am the way ..." ကို "ေယဇူးကေျပာသည္မွာ ငါသည္လမ္းျဖစ္၏.... " "Jesus said love one another" ကို "ေယဇူးက သင္တို႕အခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကေလာ့ဟု ေျပာေလသည္" စသည္ စသည္ျဖင့္ အေျမာက္အမ်ား ေတြ႕ရေလ့ရိွပါသည္။

ထုိ႕အျပင္ ေန႕စဥ္စကားေျပာရာမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ တရားေတာ္ ေဟာေျပာရာမွာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘာသာ၀င္မ်ားေရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားပါ "ခရစ္ေတာ္က ဘယ္လိုေျပာသလဲ ဆိုေတာ့..." "က်မ္းစာက ဘယ္လိုဆိုထားသလဲ ဆိုေတာ့ ..."၊ "သံလူကားက်မ္းထဲမွာ သခင္ေယဇူးက ဘယ္လိုဆိုထားသလဲဆိုေတာ့ ..." "သခင္ေယဇူး သြားတယ္။ ခရစ္ေတာ္ လာတယ္။ သခင္ေယဇူး စားတယ္။ သခင္ေယဇူး ျပန္ရွင္တယ္။ ဘုရားက ေျပာတယ္ ..."၊ စသည္ျဖင့္ ခြက်တတ ဘာသာျပန္ ျမန္မာစကားလံုးေတြပဲ အမွတ္မဲ့ ေျပာေနၾကတာကို သတိထား မိပါသည္။

ျမန္မာစာ ျမန္မာစကားစစ္စစ္ သို႕မဟုတ္ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈနားစစ္စစ္ႏွင့္ ၾကားရသူ တံစိမ္းတစ္ေယာက္အတြက္ ခရစ္ေတာ္ ဘုရားရွင္ကို ဘုန္းေတာ္အနႏၲ၊ ဂုဏ္ေတာ္အနႏၲႏွင့္ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ဘုရားတစ္ပါးအေနႏွင့္ ခံစားမိမွာမဟုတ္ပါ။ ဘုရားရွင္ကို ႐ိုး႐ိုးသာမာန္ သူလိုငါလို လူပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကို သံုးသည့္ စကားလံုး သံုးေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာစကား ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ၏ ဘုရားကို သံုးေသာ စကားလံုးႏွင့္ ႐ိုး႐ိုးလူသားကို သံုးေသာ စကားမတူေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ ရဟန္းမင္းႀကီး အရွင္ျမတ္က "က်မ္းစာေတာ္ျမတ္ကို... မိမိလူမ်ိဳးစု၀င္မ်ား၏ ဘာသာစကား စကားရပ္ႏွင့္ပင္ သြန္သင္ေဟာေျပာဖို႕" သတိေပးတာကို သတိျပဳသင့္ပါသည္။


မႏၲေလးကက္သလစ္သာသနာတြင္ ဘာသာ၀င္မ်ားက ကက္သလစ္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားကို "ဘုန္းဘုန္း"လို႕ ေခၚတတ္ၾကပါသည္။ ဆီေလ်ာ္ မွန္ကန္သလို ျမန္မာမႈဆန္ပါသည္။ အင္မတန္ ဂုဏ္ယူစရာေကာင္းေသာ အေခၚအေ၀ၚလည္း ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာမႈတြင္ ဘုန္းႀကီးႏွင့္ စကားေျပာပါက "ဘုန္းဘုန္း"ဟု ေခၚပါက "တပည့္ေတာ္"ႏွင့္ သံုးမွ မွန္ပါသည္။ သို႕ေသာ္ တခ်ိဳ႕က "ဘုန္းဘုန္း"လို႕ေတာ့ေခၚပါရဲ႕ "ကြၽန္ေတာ္၊ ကြၽန္မ"ႏွင့္ ေျပာသြားၾကတာလည္း ေတြ႕ရျပန္ပါသည္။

သည္ေဆာင္းပါးကို ယခုလိုေရးလိုက္လို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ စကားႏွင့္တရားမွာ ဘုရားကို အရမ္းအလြန္ နန္းဆန္ေစၿပီး မဟာဆန္ဆန္ စကားလံုးႀကီးေတြကိုပဲ သံုးရမယ္လို႕ေတာ့ မဆိုလိုပါ။ ဘုရားရွင္သည္လည္း ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ထိုက္တန္ေတာ္မူပါတယ္လို႕ ေျပာခ်င္လို႕ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႕အျပင္ ဘုရားရွင္ႏွင့္ အရွင္၏တရားေတာ္သည္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈမွာ တံစိမ္းမဆန္ေစခ်င္လို႕ ျဖစ္ပါသည္။


သည္စာမူေရးရင္းႏွင့္ ဘယ္လိုေခါင္းစဥ္တပ္ရမလဲလို႕ စဥ္းစားမိေတာ့ ငယ္ငယ္က ကေလးခ်င္း စၾကတာတစ္ခုကို ျပန္သတိရမိပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ငယ္ငယ္က ယိုးဒယားကလာတဲ့ ဆင္ၾကယ္ ႀကက္ေပါင္ဖိနပ္ဆိုတာ ေခတ္စားပါသည္။ ဖိနပ္ေလးေတြက အစိမ္းေရာင္၊ အနီေရာင္၊ အျပာေရာင္ဆိုၿပီး ေရာင္စံုရိွပါသည္။ တစ္ခါတရံ ကေလးေတြဟာ အိမ္မွာ စုပံုခြၽတ္ထားတဲ့ ဖိနပ္ပံုထဲက ဖိနပ္ကို ေသခ်ာမၾကည္႔ပဲ နေမာ္နမဲ့ ေကာက္စီးလာ တတ္ပါသည္။ ေက်ာင္းေရာက္မွ သူငယ္ခ်င္းေတြက "ကြၽဲတစ္ ဖက္ႏြားတစ္ဖက္"ႀကီးေဟ့ ဆိုကာ လက္ညိဳးထိုးၿပီး ၀ိုင္းဟားခံရမွ အိမ္ျပန္ေျပးၿပီး လဲစီးရပါသည္။

ျမန္မာ့ကက္သလစ္သာသနာေတာ္ႀကီး အမိေျမေပၚမွာ ထြန္းကားလာလိုက္တာ ႏွစ္ ၅၀၀ ခရီးပင္ဆံုး လုေနပါၿပီ။ သည္ႏွစ္ငါးရာခရီးမွာ ရဟန္းမင္းႀကီး ေပါလ္လူး (၆)အရွင္ ဆံုးမေတာ္မူခဲ့သည့္ "က်မ္းစာေတာ္လာ ဘုရားအဆံုးအမ တရားေတာ္မ်ား၏ မူလဆိုလိုရင္း အႏွစ္သာရအစစ္အမွန္ကို ျမဴမႈန္ကေလးမွ်ေလာက္ပင္ ေသြဖီမသြားေစဘဲ သင္တို႔ လူမ်ိဳးစု၀င္မ်ား၏ ဘာသာစကားထဲသို႕ ဖလွယ္ေပးဖို႕ (transposing)၊ သည့္အျပင္ ထိုဘာသာစကားရပ္ႏွင့္ပင္ သြန္သင္ ေဟာေျပာဖို႔" ဆိုသည့္အခ်က္ကို ျပန္သတိရ သင့္ပါၿပီလို႔ ေျပာလိုပါသည္။

ဘာလို႔ဆို လက္ရိွ အေျခအေနကေတာ့ "ကြၽဲတစ္ဖက္ ႏြားတစ္ဖက္ႀကီး"မို႔ပါ။ သည္လိုဆိုလိုက္လို႔ ကြၽန္ေတာ္လြန္သြားရင္ သို႔မဟုတ္ မွားသြားရင္ ကြၽန္ေတာ္မွာသာ တာ၀န္ရိွပါသည္။


မာကု (ဒႆန)

Mar 23, 2010

ခရစ္ေတာ္၏လက္၀ါးကားတိုင္ကို


ခရစ္ေတာ္၏လက္၀ါးကားတိုင္ကို ရွာေဖြေတြ႔ရွိျခင္း

ေအဒီ ၆၂၈ ခုႏွစ္တြင္ ဟယ္ရာကလိုက္တပ္စ္ဘုရင္သည္ အစၥေရးႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္ထားေသာ ပါရွန္မ်ားကို စစ္ႏိုင္ခဲ့သည္။ တိတိက်က်ဆိုရလွ်င္ ၂ရာစုအတြင္း ေရာမဘုရင္ ေဟဒရီယန္သည္ ျမင့္ျမတ္ေသာ ခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို ကာလလ္၀ါရီ ေတာင္ေပၚတြင္ ေျမေအာက္၌ တူးျမႇပ္လိုက္ၿပီး ေျမေပၚတြင္ ဂ်ဴပီတာႏွင့္ ဗီးနပ္စ္နတ္ ဘုရားမ်ား၏ ႐ုပ္ထုႀကီးမ်ားကို စိုက္ထူခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္ဘုရင္ ကြန္စတင္တိုင္း လက္ထက္၌ မိခင္ျဖစ္သူ ဟယ္လင္ဘုရင္မႀကီးမွ တူးေဖာ္ေတြ႔ရွိခဲ့သည္။ ေတြ႔ရွိသည့္ ေနရာသည္လည္း ဘုရင္ေဟဒရီယန္၏ နန္းေတာ္ေအာက္တည့္တည့္ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုေနရာတြင္ သခင္ခရစ္ေတာ္ႏွင့္အတူ ကားစင္တင္ခံရေသာ သူႏွစ္ေယာက္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္မ်ားကိုလည္း ေတြ႔ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ခရစ္ေတာ္၏လက္၀ါးကပ္တိုင္ အစစ္အမွန္ကို သိသာေစရန္ အလြန္နာမက်န္းျဖစ္ေနသူ အမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ဦးကို ထိုလက္၀ါးကပ္တိုင္ သံုးခုလံုးကို ထိကိုင္ေစခဲ့သည္။ ထိုလက္၀ါးကပ္တိုင္ သံုးခုထဲမွ တစ္ခုကို ထိလိုက္သည့္အခါ နာတာရွည္ေရာဂါသည္ အမ်ိဳးသမီးသည္ ခ်က္ခ်င္းေရာဂါမွ အတိ ေပ်ာက္ကင္းသြားပါသည္။

ဘုရင္ႀကီးဟယ္ရာကလိုက္တပ္စ္ လက္ထက္တြင္ ဘုရင္ဟယ္ရာကလိုက္တပ္စ္သည္ ကာလလ္၀ါရီ ေတာင္ေတာ္ေပၚသို႔ သခင္ေယဇူးခံထမ္းခဲ့ေသာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ပင့္ေဆာင္ရန္ စီစဥ္ခဲ့သည္။ မိမိကိုယ္ကို မင္းေျမွာက္တန္ဆာငါးပါး အျပည့္ႏွင့္ လူထုပရိသတ္ေျမာက္ျမားစြာ ေရွ႕ေမွာက္မွာ စတင္ထမ္းရြက္ခဲ့သည္။ သို႕ေသာ္ ဘုရင္ႀကီးမွာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ကိုထမ္းရန္ မလိုက္ေသာအခါ မိမိ၏ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုးကို တစ္စံုတစ္ရာ မျမင္ရေသာ အင္အားတစ္ခုက ဆြဲငင္ထားလ်က္ရွိၿပီး ေနရာမွမေရြ႕ ႏိုင္ေတာ့ေပ။ ထိုအခါ ပညာရွိ ပေရာဖက္ႀကီးတစ္ပါးက ဘုရင္ႀကီးအား အဖိုးထိုက္ေသာ အဆင္တန္ဆာမ်ားကို မ၀တ္ေစဘဲ သာမန္လူတစ္ေယာက္ကဲ့သို႔ ခ်ည္ထည္၀တ္႐ုံကို ၀တ္ဆင္ၿပီး လက္၀ါးကပ္တိုင္ကို ပင့္ေဆာင္ေစရာ ေပါ့ပါးစြာ ပင့္ယူႏိုင္ခဲ့သည္။ ကာလ္၀ါရီ ေတာင္ေျခမွေတာင္ထိပ္ ဘုရားသခင္အေသခံသည့္ ေနရာထိ ဘုရင္ႀကီးကိုယ္တိုင္ မပင္ပမ္းဘဲ ပင့္ေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ သခင္ေယဇူး၏ ႏွိမ့္ခ်ျခင္း ဥပမာကို ဤအခ်င္းအရာကို ၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႕ သိျမင္ႏိုင္ေပသည္။ ဒီေနာက္မွ ဘုရင္ကြန္စတင္တိုင္းလက္ထက္ ေရာက္သည့္အခါ
ဘုရင္ဟယ္ရာကလိုက္တပ္စ္၏ ေက်ာင္းေတာ္ေနရာတြင္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားေသာ ေက်ာင္းေတာ္ ေဆာက္လုပ္လွဴးဒါန္းခဲ့သည္။ ဘုရင္ကြန္စတင္တိုင္း ထိုင္သည့္ ထိုျမင့္ျမတ္သည့္ ေတာင္ေပၚတြင္ ဘုရားေက်ာင္းေတာ္ႀကီး ႏွစ္ေက်ာင္းကို တည္ေဆာက္ခဲ့သည္။ ထိုေက်ာင္းေတာ္ႀကီးမ်ားသည္ ေဂ်႐ုလင္ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးတြင္ ယခုထက္တိုင္ ထင္ရွားစြာတည္ရွိၿပီး ဘုရားဖူးေျမာက္ျမားစြာ ကမၻာတစ္၀ွမ္းလံုးမွ လာေရာက္ ဖူးေျမႇာ္ ၾကည္ညိဳၾကပါသည္။

ေမလ(၃)ရက္ေန႔သည္ သခင္ခရစ္ေတာ္၏ ျမင့္ျမတ္ေသာ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေတြ႕ ရွိသည့္ပြဲေတာ္ အထိမ္းအမွတ္ မစၦားတရားကို ေဟာၾကားခဲ့ပါသည္။ ဘုရင္ကြန္စတင္တိုင္း၏ မိခင္ဘုရင္မႀကီး ဟယ္လင္သည္လည္း စိန္ဟယ္လင္နာ (ရႏၲာမ)အျဖစ္ထင္ရွား ေက်ာ္ၾကားခဲ့သည္။ အသင္းေတာ္ထဲတြင္ သခင္ေယဇူးကို ခ်စ္ခင္မႈေလးစား ယံုၾကည္မႈတို႔ႏွင့္ ဆုေတာင္းေနၾကေသာ္လည္း ဤအေၾကာင္းကို ယခုေခတ္ လူငယ္မ်ားထဲမွ မသိေသးသူ လူငယ္မ်ားစြာအတြက္ ရည္ညႊန္းေရးသား ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။


ကိုးကားက်မ္း- စိန္အန္ဒ႐ူးမစၦားစာအုပ္ ေရးသားသူ -Dom Gaspar Lefebure O. S. B of the Abbey of St Andrew

ကက္သလင္းခင္


မယ္ေတာ္ေပးေသာအေမြ


မယ္ေတာ္ေပးေသာအေမြ

သူေဌးျဖစ္ ေခြးျဖစ္ဆိုတဲ့ ဗမာစကား ရွိပါတယ္။ ဥပမာျပရမယ္ဆိုရင္ တရားဥပေဒနဲ႔ မလြတ္ကင္းတဲ့ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးလံုးကုိ အညႊန္႔တံုးေစႏိုင္တဲ့ မူးယစ္ေဆး၀ါးကို ေမွာင္ခိုကူးတဲ့သူေတြ၊ တစ္ေခါက္တည္းနဲ႕ လြတ္သြားရင္လည္း သူေဌးျဖစ္ေရာ။ အဖမ္းခံရရင္လည္း ေခြးျဖစ္ေရာဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေၾကာင့္ အဲဒီသူေဌးျဖစ္၊ ေခြးျဖစ္ဆိုတဲ့ အႀကံေၾကာင့္ လူေတြဟာ ေထာင္နဲ႕ေသာင္းနဲ႕ခ်ီၿပီး ကမၻာမွာဒုကၡ ေရာက္ေနၾက။ ေထာင္ထဲမွာ ဒီလိုပုဂိၢဳလ္ ေတြအမ်ားႀကီး ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။

ဒီအႀကံက အခုမွေပၚလာတဲ့ အႀကံ မဟုတ္ပါဘူး။ မထူးဆန္းပါဘူး။ ဟိုး...ကမၻာဦး အစကတည္းက မိဦး၊ ဖဦး ျဖစ္တဲ့ အာဒံနဲ႕ဧ၀တို႕လည္း ဒီအႀကံကို အသံုးျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ ဘုရားတားျမစ္ထားတဲ့ အသီးကိုမစားရဘူး ဆိုတာ သိရက္သားနဲ႕ သူေဌးျဖစ၊္ ေခြး ျဖစ္ႀကံ ၾကတယ္။ စားလိုက္လို႕ေအာင္ျမင္ သြားရင္ ဘုရားျဖစ္မွာမို႔လို႔။ ဒါေပမဲ့ မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဘုရားမျဖစ္ဘဲနဲ႕ နတ္ဆိုးရဲ႕ ေက်းကြၽန္ျဖစ္ရတဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အဲဒီလိုအသီးကိုစားလို႔ ဘုရားက အာဒံကို ေမးတယ္။ "ဘာလို႔လဲ" "ကိုယ္ေတာ့္အသံကို ၾကားလွ်င္ ကြၽႏု္ပ္၌အ၀တ္ ခ်ည္းစည္းရွိေသာေၾကာင့္ ေၾကာက္၍ ပုန္းေနပါသည္။" ၿခံဳထဲမွာပုန္းေတာ့ ဘုရားက မသိမွာ က်ေနတာပဲ။ ၿခဳံထဲမွာ ပုန္းေတာ့ သူ႕ကိုယ္သူ လံုၿခံဳၿပီလို႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။ တစ္တီတူးဆိုတဲ့ ငွက္လိုပဲ။ အဲဒီငွက္က သူ႕ေခါင္းကိုက်င္း (သစ္ေခါင္းထဲမွာ ထည့္ၿပီးအိပ္တယ္။ ေၾကာက္လို႔။ ဒါေပမဲ့ တစ္ကိုယ္လံုးက အျပင္မွာ ထြက္ေနတယ္။

လူေတြဟာ အဲဒီလို သူေဌးျဖစ္ ေခြးျဖစ္ဥာဏ္နဲ႕ အစဦးကတည္းက အသက္ရွင္ခဲ့လို႕ ဒုကၡေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေရာက္ခဲ့ရတယ္။ အာဒံကို ေမးတယ္။ "မင္း... တားျမစ္တားတဲ့အသီးကို စားသလား" အာဒံက သူ႕အျပစ္ကို ၀န္မခံဘူး။ သူဘာ ေျပာလဲဆိုတာ၊ ကိုယ္ေတာ္ေပးထားတဲ့ မိန္းမက ေကြၽးလို႕ စားမိပါတယ္တဲ့။" ဆန္းေတာ့ဆန္းတယ္။ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္က မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အျပစ္ဖို႕တာ။ ဒါနဲ႕ ဘုရားက ဧ၀ကိုေမးတယ္။ ဟုတ္သလား။ ဧ၀ကလည္း သူ႕အျပစ္ကို ၀န္မခံဘူး။ ေျမြကို အျပစ္ဖို႔ျပန္ေရာ၊ ဒါနဲ႔ ဘုရားကေျပာတယ္။ ဧ၀ကေမြးတဲ့သား သမီးနဲ႔ ဒီေျမြက ေမြးတဲ့ သားသမီး အၿမဲတမ္း ရန္သူျဖစ္ေစမယ္တဲ့။
ဒါေပမဲ့ ဒီမိန္းမရဲ႕ ဖေနာင့္က ေျမြရဲ႕ ဦးေခါင္းကို နင္းေျခလိမ့္မယ္။ ဧ၀ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္က "အသက္ရွင္ေသာ သူအားလံုးတို႕ရဲ႕ မိခင္" ျဖစ္တယ္။ ကမၻာမွာ အာဒံကလြဲလို႕ အသက္ရွင္တဲ့ သူေတြ အားလံုးဟာ မိန္းမကေမြးတဲ့ သူခ်ည္းပဲ။ ဒါ ဘုန္းႀကီးခံ ခဲ့ရဖူးတယ္။ ကိုရင္ဘ၀တံုးက ေက်ာက္ဆည္နယ္၊ ဆင္ျဖဴရြာကို ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ တာ၀န္က်ပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းနားေလးမွာ အမ်ိဳးသမီးႏွစ္ဦး ရန္ျဖစ္ၾကတယ္။ ရန္ျဖစ္ေတာ့ ဆဲေရး တိုင္းထြာၾကတာေပါ့။ ဒါနဲ႕ မေနႏိုင္တဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးက ၀င္ၿပီး ေျပာတယ္။ ဟဲ့နင္တို႕ မၾကား၀ံ့မနာသာေတြ ေျပာမေနၾကနဲ႔။ ေက်ာင္းေပၚမွာ ကိုရင္ေတြရွိတယ္။ ဒါနဲ႕ အဲဒီ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ေျပာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးက ဘာျပန္ေျပာလဲဆိုေတာ့ ကိုရင္ေတြလဲ ဘာထူးမွာလဲ။ မိန္းမက ေမြးတာပဲတဲ့။ ကမၼ႒ာန္း ေထာက္႐ႈဖို႕ေကာင္းတဲ့ အခ်က္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေျပာခ်င္တာက ေလာကမွာ လူသားအားလံုး တစ္ေယာက္မက်န္ မိန္းမက ေမြးတာပါ။ ဒါကိုမ်ား တစ္ခ်ိဳ႕ေယာက်္ားေတြက မိန္းမထက္သာ ပါတယ္ လုပ္ခ်င္ေသးတယ္။ အမ်ိဳးသမီးေတြကို မေလးမစား လုပ္ခ်င္ၾကတယ္။ သူတို႕လဲ မိန္းမက ေမြးတာပဲ။ ဘုန္းႀကီးလဲ မိန္းမက ေမြးတာပဲ။ ဆရာေတာ္လဲ မိန္းမကေမြး တာပဲ။ ရဟန္းမင္းႀကီးလဲ မိန္းမက ေမြးတာပဲ။ ေနာက္ဆံုး သခင္ေယဇူးေတာင္ မိန္းမက ေမြးတာပဲ။

လူရယ္လို႕ ျဖစ္လာရင္ သူ႕မွာ ထူးျခားတဲ့ ေခၚေတာ္မူျခင္း ရွိပါတယ္။ ပထမဆံုး ေခၚေတာ္မူျခင္းက ေကာင္းေသာ လူသားမ်ားျဖစ္ဖို႕၊ ဒုတိယေခၚေတာ္မူျခင္းက ေကာင္းေသာ ခရစ္ယာန္တစ္ဦးျဖစ္ဖို႕၊ တတိယ မိခင္/ဖခင္ေကာင္း တစ္ဦးျဖစ္ဖို႕၊ ရဟန္း၊ ကိုရင္၊ သီလရွင္ေကာင္း တစ္ဦး ျဖစ္ဖို႔ပါပဲ။

မိဘရယ္လို႕ ျဖစ္လာရင္ ပစၥည္း ဥစၥာ အေမြထက္ ယံုၾကည္ျခင္း အေမြ၊ ေမတၱာတရား အေမြေပးႏိုင္ဖို႕ပိုၿပီး အေရးႀကီးပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ မိခင္ မယ္ေတာ္မာရီယားဟာ အျပစ္ကင္းစင္စြာနဲ႕ ပဋိသေႏၶစြဲယူခဲ့တယ္။ ဒီကေန႔ ကြၽန္ေတာ္တို႕ မယ္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးေန႔ပြဲကို က်င္းပတဲ့အခါ မယ္ေတာ္ဟာ ဒီကေန႔ ဤ ေလာကထဲကို ၾကြေရာက္လာျခင္းအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ လူသားေတြအတြက္ ကယ္တင္ရွင္ကို ေလာကထဲကို ေမြးဖြား သန္႔စင္ေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ေျမြဟာ နတ္ဆိုးကို ေသြးေဆာင္ပါတယ္။ အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ ဖေနာင့္ဟာ ေျမြရဲ႕ ဦးေခါင္းကိုနင္းသလို မယ္ေတာ္ဟာ နတ္ဆိုးရဲ႕ ႏိုင္ငံကို ေခ်ဖ်က္ပစ္ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာမယ္ဆိုရင္ ကယ္တင္ရွင္ကို ဤေလာကထဲသို႕ ေမြးဖြား သန္႔စင္ေပးျခင္းအားျဖင့္ နတ္ဆိုးရဲ႕ ႏိုင္ငံကို ကြၽန္ေတာ္တို႕ ေအာင္ျမင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဧ၀ဟာ ဘုရားတရား အေမြကို ကြၽန္ေတာ္တို႕အတြက္ မေပးႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္လို႕ မယ္ေတာ္ဟာ ဒီအေမြကို အျပည့္အ၀ ေပးႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားအေပၚမွာ ဘယ္လို ယံုၾကည္ျခင္းရွိရမလဲ၊ ဘယ္လို ရွိခိုးကိုးကြယ္ ရမယ္၊ ဘယ္လို အေစခံရမယ္၊ ေမတၱာတရားကို ဘယ္လိုထား ရွိရမလဲဆိုတာ မယ္ေတာ္ အျပည့္အ၀ ျပသခဲ့ပါတယ္။


ကြၽန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြ သူေဌးျဖစ္၊ ေခြးျဖစ္ႀကံလို႕ အသက္ရွင္ခြင့္ မရႏိုင္ပါဘူး။ ဒီအႀကံေၾကာင့္ မိဦးဖဦးတို႕ ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကၿပီး သားသမီးျဖစ္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြလည္း ဒုကၡ ေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္။ သူေဌး မျဖစ္ဘဲ ေခြးျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘုရားမျဖစ္ဘဲ နတ္ဆိုး ေက်းကြၽန္ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။ ဘုရားရဲ႕ ပညတ္ေတြကို ခ်ိဳးေဖာက္ျခင္းအားျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရား မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ ဘုရား ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ နည္းလမ္းရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ဘုရားရဲ႕ အလိုေတာ္ကို လိုက္နာျခင္း၊ ဘုရားတရားရဲ႕ တရားေတာ္ကို က်င့္ေဆာက္ တည္ျခင္းအားျဖင့္သာလွ်င္ ရႏိုင္ပါတယ္။ ယခင္ေယဇူးရဲ႕ တရားကို သက္၀င္ ယံုၾကည္သူ၊ သူ႔ရဲ႕ ေမတၱာတရားကို က်င့္ေဆာက္တည္သူတိုင္းဟာ ဘုရားရဲ႕ အျဖစ္ေတာ္၌ ဘုရားရဲ႕ ဘုန္းဂုဏ္ေတာ္၌ ဘုရားရဲ႕ ဘ၀အသက္တာ၌ ပါ၀င္ခြင့္ ရနိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ေတြ ဘုရားျဖစ္လာ ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ ေလာကမွာ အသက္ရွင္စဥ္အခါ ဘုရားရဲ႕ ပညတ္ေတာ္ကို ခ်ိဳးေဖါက္ျခင္း အားျဖင့္ ဘယ္ေတာ့မွ ဘုရား မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ နတ္ဆိုးရဲ႕ေက်းကြၽန္ပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ဘုရားရဲ႕ ပညတ္ေတာ္ေတြကို ေစာင့္ထိန္းျခင္း၊ ဘုရားရဲ႕ အလိုေတာ္ကို လိုက္နာျခင္း၊ ဘုရားရဲ႕တရားေတာ္ကို က်င့္ေဆာက္ တည္ျခင္းအားျဖင့္ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေန႕စဥ္ဘ၀ အသက္တာကို အသက္ရွင္ၾကပါစို႕။ မယ္ေတာ္ရဲ႕ ေမြးေန႔မွာ ရရွိတဲ့ ေက်းဇူးေတာ္ကို မယ္ေတာ္ေပးတဲ့ ဘုရားတရား အေမြ၊ ေမတၱာတရား အေမြကို အသံုးျပဳၿပီး မယ္ေတာ္လိုပဲ အသက္ရွင္ၾကမယ္ဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႕အားလံုး ဧကန္မုခ် ဘုရား အျဖစ္ေတာ္၌ ပါ၀င္ခြင့္ ရၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားအသက္တာ၊ ဘုန္းဂုဏ္ေတာ္၌ အျပည့္အ၀ ေပါင္းစပ္ခြင့္၊ ပါ၀င္ခြင့္ရၾကမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒီေက်းဇူးေတာ္ကို မယ္ေတာ္မွတဆင့္ ေတာင္းေလွ်ာက္ၾကပါစို႕။

ဘုန္းေတာ္ႀကီး ဂြၽန္စိုးတင့္

Mar 16, 2010

"သမၼာက်မ္းစာေ၀မွ်ၾကရာ၀ယ္"


"သမၼာက်မ္းစာေ၀မွ်ၾကရာ၀ယ္"

သခင္ခရစ္ေတာ္သည္ သူ႔အေၾကာင္းကို တစ္ကမၻာလံုးသိေအာင္ ေဟာေျပာဖို႔ရန္ မိန္႔မွာခဲ့သည္။ ကိုယ္ေတာ္၏ သတင္းေကာင္းကို ေ၀မွ်ၾကရာ က်မ္းစာ၏ ေဖာ္ျပလိုေသာ အဓိပၸါယ္ မလြဲမွားေစရန္ အထူးသတိျပဳရန္ အေရးႀကီးပါသည္။ အဓိပၸါယ္လြဲမွားပါက ေနာက္ဆက္တြဲ ျပႆနာမ်ားမွာ ခရစ္ေတာ္အေပၚ ယံုၾကည္မႈ၌ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တတ္ပါသည္။

တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ လူမ်ားသည္ သမၼာက်မ္းစာအား ေ၀မွ်ရာ၌ မိမိ၏ဥာဏ္ ပညာကိုသံုး၍ မိမိ ေက်ာ္ေစာရန္အတြက္၊ မိမိအား သူတစ္ပါးမွ အထင္ႀကီးေစရန္၊ လူမ်ားအလယ္တြင္ ထင္ေပၚေစရန္အတြက္ က်မ္းစာအား လက္တစ္လံုးၾကား ခုတံုးလုပ္ကာ ေ၀မွ်လ်က္ ရွိတတ္ေၾကာင္းကို ရွင္ေပတ႐ူးၾသ၀ါဒစာ ဒုေစာင္(၂း၁-၂)တြင္ ေဖာ္ျပထားခဲ့ပါသည္။

ဤတိုးတက္ေသာ ကမၻာႀကီးႏွင့္ လူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းတြင္ ေနထိုင္ၾကေသာ လူသားမ်ားသည္ ေခတ္ႏွင့္အညီ ထိပ္ဆံုးသို႔ ေရာက္လိုၾကသည္မွာ အထူးေျပာစရာမလိုပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အားသာေသာ လူသားမ်ားသည္ အားနည္းေသာ လူစု၏ ေပ်ာ့ကြက္ကိုၾကည့္၍ နည္းမ်ိဳးစံုသံုးကာ လိမ္လည္လွည့္ဖ်ားေန ၾကသည္။ ခရစ္ယာန္အသင္းေတာ္တြင္လည္း ကြဲျပားေနေသာ အသင္းကဲြမ်ား ေျမာက္မ်ားစြာရွိသည္။ လူသားတို႔၏ အေတြးအေခၚ အယူဆျခင္း မတူညီၾကျခင္းႏွင့္ ထိပ္ကိုေရာက္လိုၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု ယူဆမိပါသည္။

ဤေဆာင္းပါးတြင္ ကြၽန္ေတာ္ ေျပာလိုေသာအခ်က္မွာ မိမိ၏ကိုယ္က်ိဳး၊ မိမိအား သူတစ္ပါးမွ အထင္ႀကီးေစရန္ အတြက္ သမၼာက်မ္းစာကို က်မ္းေရးသူ ဆိုလိုေသာ အဓိပၸါယ္မွ လြဲမွားစြာမေ၀မွ် သင့္ေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ က်မ္းစာပါအခ်က္မ်ားကို မိမိ၏ တစ္ဦးတည္းဥာဏ္ျဖင့္ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ ဆိုျခင္းမျပဳႏိုင္ေၾကာင္းကို ရွင္ေပ႐ူးၾသ၀ါဒ စာဒု-ေစာင္(၁း၂)တြင္ ေဖာ္ျပထားပါသည္။ အဓိပၸါယ္လြဲမွားစြာ ေ၀မွ်မိပါက မည္ကဲ့သို႔ ျဖစ္တတ္ေၾကာင္းကို ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ျဖင့္ သာဓက ျပလိုပါသည္။

တစ္ခါတုန္းက ရြာတစ္ရြာ၌ ဇရပ္ အနီးရွိ အုတ္နံရံတစ္ခုတြင္ ေရးထားေသာ "ကြၽတ္၊ မုန္း၊ ၀င္" ဟူေသာ စာလံုးသံုးအား စူးစမ္းေသာ ရြာသားမ်ားက အဓိပၸါယ္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ေဖာ္ျပၾက၍ အျငင္းအခံု ျဖစ္ၾကရာ ၎င္းျပႆနာမွာ အေျဖမွန္ ရွာမရျဖစ္ေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ၎င္းျပႆနာအား ေျပလည္ေစရန္အတြက္ သူတို႔ အားလံုးမွ၎င္း တို႔ေက်းရြာရွိ စာေပအရာ၌ အနည္းငယ္ကြၽမ္းက်င္၍ အထင္ကရျဖစ္သူ တိုင္းရင္းေဆးဆရာ တစ္ဦးထံသြား၍ ေမးျမန္းၾက၏။ ထိုအခါ ေဆးဆရာက "ကြၽတ္၊ မုန္း၊ ၀င္" ဟူေသာ စာလံုးမွာ ေဆးျမစ္အမည္မ်ားႏွင့္ သက္ဆိုင္ေၾကာင္းကို ရွင္းျပ၏။ တဖန္အၾကားအျမင္ ဆရာတစ္ဦးထံ သြားၾက၍ ေမးျမန္းၾကျပန္ရာ ၎င္းဆရာကလည္း "ကြၽတ္၊ မုန္း၊ ၀င္" ဟူေသာ စကားလံုးမ်ားသည္ ေလးနက္ေသာ အဓိပၸါယ္ရွိေၾကာင္း၊ မိမိအၾကား၊ အျမင္ပညာတြင္ မည္ကဲ့သို႔ အဓိပၸါယ္ရွိေၾကာင္းကို ရွင္းျပျပန္သည္။ ထိုအခါ ရြာသားမ်ားသည္ ဆရာႏွစ္ဦးထံမွ အေျဖႏွစ္မ်ိဳးရေနေသာေၾကာင့္ ရြာဦးေက်ာင္းမွ ဘုန္းႀကီး(ဗုဒၶဘာသာ) ထံသို႔ သြားေရာက္ၿပီး ေလ်ာက္တင္ၾကရာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမွ "ကြၽတ္၊ မုန္း၊ ၀င္" ဟူေသာစကားလံုးမ်ားမွာ နိဗၺာန္ေရာက္ရာ လမ္းသည္ ခက္ခဲ၍ "အကြၽတ္"တရားရဖို႔ရာ "အမုန္း"တရားမ်ားကို ဖယ္ရွားႏိုင္မွသာလွ်င္ နိဗၺာန္သို႔ "၀င္"ႏိုင္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္းကို ဆိုျခင္းျဖစ္သည္ဟု မိန္႔ၾကားခဲ့ျပန္ပါသည္။

ရြာသားမ်ားသည္လည္ သံုးဦးထံ ေမးျမန္းရာ အေျဖ(၃)မ်ိဳးရရွိၿပီး အဓိပၸါယ္ မတူညီၾကသျဖင့္ အလြန္ပင္ စိတ္ပ်က္ခဲ့ၾကရ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဤစာကို ေရးသူအား ရွာေဖြရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ေရးသူကို စံုစမ္းရာတြင္ ၎င္းတို႔ ေက်းရြာဇရပ္တြင္ ေနထိုင္ေသာ အ႐ူး"သာထူး" ေရးခဲ့ေၾကာင္း သိခဲ့ၾက၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္ အ႐ူး"သာထူး" ကိုေခၚ၍ ၎င္း "ကြၽတ္၊ မုန္း၊ ၀င္" စာလံုးသည္ မည္သည့္အဓိပၸါယ္ရွိေၾကာင္း ေမးျမန္းၾက၏။ ထိုအခါ အ႐ူးေျဖဆိုေသာ အေျဖမွာ "ကြၽတ္"ဆိုေသာ စကားလံုးသည္ ယခုအခါ သီတင္းကြၽတ္ၿပီျဖစ္၍ မွတ္ထားေၾကာင္း၊ "မုန္း"ဟူေသာ စာလံုးမွာ သီတင္းကြၽတ္ၿပီးလွ်င္ တန္းေဆာင္မုန္းလတြင္ ရြာဦးေက်ာင္း ၌က်င္းပေသာ "၀င္ ကမၻာ"ပြဲတြင္ မုန္႔ဟင္းခါးေကြၽးသည္ကို အမွတ္ရေစရန္ မွတ္ထားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ၾကရ၏။ ထိုအခါ ရြာသားမ်ားသည္ မိမိျငင္းခံုၾကေသာ အေျဖလည္းမဟုတ္၊ ေဆးဆရာ၊ အၾကားအျမင္ဆရာ၊ ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ားထံမွ သိခဲ့ၾကရေသာ အေျဖလည္း မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ အားလံုး ပါးစပ္အေဟာင္းသား ျဖစ္ခဲ့ၾကရ၏။ ဤေနရာတြင္ သူတို႔ရရွိေသာ အေျဖႏွင့္ ေရးသူ၏ အာေဘာ္အဓိပၸါယ္သည္ လံုး၀ ကြဲလြဲေၾကာင္း သိသာထင္ ရွားေနေလၿပီ။


ထို႔ေၾကာင့္ က်မ္းစာပါ အေၾကာင္းအရာမ်ားကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ အသင္းေတာ္၏ အယူ၀ါဒမ်ား အေၾကာင္းကိုေသာ္ လည္းေကာင္း မိမိက အျခားသူမ်ားကို ေ၀ငွမွ်ေ၀ေသာအခါ မူရင္းစာေရးသူ ဆိုလို ခ်င္ေသာ အေၾကာင္းအရာ မပေပ်ာက္ရန္ လြန္စြာအေရးႀကီးေၾကာင္း စာဖတ္သူ ဓမၼမိတ္ေဆြမ်ား အားလံုး သတိျပဳရန္ ေ၀မွ်လိုက္ရပါသည္။


မိတ္ေဆြတို႔အေပၚဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးပါေစ
၀ီလ်ံသန္းေဖေလး(သစ္ေတာ)

Mar 11, 2010

အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ရျခင္း၌ . . . ( ၂ ) ။


အမ်ိဳးသမီးျဖစ္ရျခင္း၌ . . . ( ၂ ) ။

Luciano Cian မွ "God's Plan misunderstood" (ဘုရားအစီအစဥ္ကုိ တလြဲနားလည္ျခင္း) ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ႏွင့္ ဤသုိ႕ ေရးသားထားသည္။ "ပုံေသနည္းအရ ခင္ပြန္းႏွင့္ ဇနီးတူညီေသာအဆင့္ ဂုဏ္္သိကၡာရွိသည္။ သုိ႔ေသာ္ လက္ေတြ႕တြင္မူ ဇနီး (အမ်ိဳးသမီး)သည္ ပုိနိမ့္ေသာအဆင့္၌ရွိသည္၊ ဘုရားသခင္၏ မူလအစီအမံျဖစ္ေသာ အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသားၾကားတြင္ တန္းတူညီမွ်ေရးသည္ ဓမၼေဟာင္းေခတ္ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးမ်ားက ေသြဖယ္သြားေစခဲ့ၾကသည္။ ၄င္းကုိ ဓမၼသစ္ေခတ္တြင္ သခင္ေယဇူးက ျပန္လည္ခ်မွတ္ ေပးခဲ့ရသည္။ ကမၻာဦးက်မ္းတြင္ (မ)ႏွင့္ (က်ား)တန္းတူညီ ဂုဏ္ရည္ရွိမႈကုိ တင္ျပ ထားေပသည္။ ဖန္ဆင္းရွင္၏ အလုိေတာ္မွာ ဂုဏ္ရည္တူ လူအမ်ိဳးအစား ႏွစ္မ်ိဳးတုိ႔အခ်င္းခ်င္း အကူအညီျဖစ္ေစ၊ အျပန္အလွန္ ျဖည့္စြက္ၾကေစရန္ အလုိ႕ငွါသာ ရည္ရြယ္ခဲ့သည္။" (ကမၻာဦး ၂း၂၃)။

"အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ အမ်ိဳးသား၏ လုပ္ေဆာင္ရန္ တာ၀န္အခန္းက႑ မတူညီ ကြဲျပားသည္ မွန္ပါ၏၊ သုိ႕ေသာ္ လူပုဂၢိဳလ္ တန္ဖုိးခ်င္းမူကား တန္းတူရည္တူသာ ျဖစ္ၾကပါသည္။ အမ်ိဳးသားက အမ်ိဳးသမီးအေပၚ မတရား အထက္စီးမွ အႏုိင္ယူသည္ဟု ေျပာရန္မွာ ၀မ္းနည္းဖြယ္၊ ရွက္ဖြယ္ျဖစ္၏။ သခင္ခရစ္ေတာ္သည္ ဖန္ဆင္းျခင္း အစကတည္းက ထားရွိရည္ရြယ္ေသာ အမ်ိဴးသမီးတုိ႕ ဂုဏ္သိကၡာကုိ ျပန္လည္ထူေျမာက္ေပးရန္ ၾကြလာခဲ့ေပသည္" ဟူ၍လည္း "Woman: a person uniquely creative" စာအုပ္တြင္ ေရးသားထားပါသည္။


လူတြင္ အဆင့္အတန္း၊ အမ်ိဳးအမည္၊ အသင္းအဖြဲ႕၊ ေျမေနရာေဒသ စသျဖင့္ခြဲျခားျခင္းကုိ ၀ါသနာပါသည့္ စရုိက္ရွိေနေပသည္။ ခြဲျခားမႈ အမ်ိဳးမ်ိဳးထဲမွ အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသား(အမ၊ အဖုိ) ခြဲျခားမႈ တစ္ခုကလည္း အခုိင္အမာ အျမစ္တြယ္ေနသည္ကုိ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သကဲ့သုိ႕ ကြၽန္မတုိ႕ေနထုိင္ေသာ ေလာကကုိ အမ်ိဳးသား (အဖုိ)ႀကီး စုိးလ်က္ရွိေၾကာင္း ထင္ရွားေပသည္။

အမ်ိဳးသမီး၊ အမ်ိဳးသားႏွစ္မ်ိဳးလုံး ပါ၀င္ေသာ ကိစၥတစ္ခုခု တင္ျပရန္ရွိလွ်င္ ထိပ္မွ၊ ေရွ႕မွ အမ်ိဳးသားအမည္မ်ား အစီအရီ ေရးသားၿပီးမွသာ ေနာက္မွ အမ်ိဳးသမီးအမည္မ်ား ေရးေလ့ရွိၾကသည္။ အေသးဆုံး ဥပမာ အျဖစ္ - သီခ်င္းေခြ၊ စီဒီဖုံးေပၚမွ အဆုိေတာ္မ်ား အမည္စာရင္းကုိသာ ၾကည့္ပါ။


ဤသည္မွာ ေရွးပေ၀သဏီမွ ျမစ္ဖ်ားခံလာေသာ အယူအဆျဖစ္၍ မည္သူ႕ကုိမွ် တရားခံစစ္ ရွာမရႏုိင္သကဲ့သုိ႕ အျပစ္ပုံခ်ရမည့္သူလည္း ေတြ႕မည္ မဟုတ္ပါ။ အမ်ိဳးသားက ျမတ္သည္၊ ျမင့္သည္ ဟူသည့္ အယူအဆကုိ အမ်ိဳးသမီးမ်ား ကုိယ္တုိင္ကပင္ ေက်ေက်နပ္နပ္ လက္ခံေနၾကေပသည္။ အမ်ိဳးသား၏ ျမင့္ျခင္း၊ ျမတ္ျခင္း
အယူအစြဲသည္ မည္မွ်ထိ ခရီးေရာက္သြားသနည္းဟူမူ မိမိကုိးကြယ္သည့္ ဘုရားႏွင့္ပင္ ႏႈိင္းယွဥ္၊ တုိင္းတာသည္အထိ ျဖစ္သြားရသည္။ အဖုိမဟုတ္၊ အမမဟုတ္၊ ခႏၶာကာယလည္းမရွိ၊ ၀ိညာဥ္သက္သက္ျဖစ္ေသာ ဘုရားကုိပင္ အမ်ိဳးသား (အဖုိ) အျဖစ္သာ ျမင္ေယာင္တင္စား လက္ခံ ထားၾကေလသည္။

ဤအခ်က္ႏွင့္ ဆက္စပ္၍ "အာရွအမ်ိဳးသမီးအသင္းေတာ္ (EWA)" ဒုတိယအႀကိမ္ အစည္းအေ၀း (အင္ဒုိနီးရွား)တြင္၂၀၀၄ခုႏွစ္က သြားေရာက္ ပါ၀င္ေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ Sr.AnnShwe, SJA၏ ရွင္းလင္းကုိးကားခ်က္မ်ားမွ တစ္ခ်က္ ထုတ္ႏႈတ္ ေ၀မွ်လုိသည္မွာ" ဖန္ဆင္းရွင္ဘုရားကုိ ျဖဴေသာ ၀တ္ရုံေတာ္ ၀တ္ဆင္ထားလ်က္ မုတ္ဆိတ္ရွည္ႀကီးႏွင့္ (ေယာက္က်ားသား) အဖုိးႀကီး၏ ပုံရိပ္မ်ိဳး ျမင္ေယာင္တတ္ျခင္းကုိ ေမ့ေဖ်ာက္ ပစ္ၾကပါစုိ႕။ ဘုရားကုိ မည္သူမွ် မျမင္စဖူးပါ၊ အမ်ိဳးသားပန္းခ်ီ၊ ပန္းပုဆရာမ်ားက ေရးဆဲြထုလုပ္သည့္ ဘုရားပုံေတာ္မ်ားကုိသာ မ်က္စိယဥ္ေနခဲ့ၾကသည္။ စဲြထင္ ေနခဲ့ၾကေပသည္။ အကယ္၍ တစ္စုံတစ္ေယာက္မွ ဘုရားကုိ ဤသုိ႔ အမ်ိဳးသားဟန္ သ႑န္ျဖင့္ ႐ူပါရုံ ျမင္ရပါသည္ ဆုိလွ်င္ပင္ ၄င္းသည္ ကာလံ၊ ေဒသံႏွင့္ အေျခအေနတစ္ခု၏ သီးျခားလုိအပ္မႈအတြက္သာ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ (အမ၊ အဖုိ) ခပ္သိမ္းကုိ အသက္ေပးသြင္းသူ လိင္မဲ့၊ ခႏၶာမဲ့၀ိညာဥ္ သက္သက္ျဖစ္ေသာ ဖန္ဆင္းရွင္ဘုရားကုိ က်မ္းစာမွလည္း ဘုရားသခင္သည္ (အဖုိ) ျဖစ္ေတာ္မူ၏။ သုိ႕မဟုတ္ (အမ) ျဖစ္ေတာ္မူ၏ဟု ေဖၚျပျခင္းထက္၊ ဘုရားသခင္သည္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ျဖစ္ေတာ္မူ၏ (၁ ေယာ ၁း၁၆ ) ဟုသာ ေတြ႕ရမည္ျဖစ္သည္။


ဘုရားသခင္သည္ လူကုိ ဖန္ဆင္းကတည္းက "ငါတုိ႔ႏွင့္ တညီ၊ တစ္သ႑န္တည္း လူကုိ ဖန္ဆင္းၾကစုိ႕" ဟုသာ ေျပာခဲ့ပါသည္။ "လူတန္းစား ႏွစ္မ်ိဳးကုိ ဖန္ဆင္းၾကစုိ႔" ဟုမေျပာပါ။


(ကမၻာဦးက်မ္း ၁၆း၇၈) က ဟာဂရအမည္ရွိေသာ ကြၽန္မတစ္ေယာက္ကုိ ေကာင္းကင္တမန္က ေမးသည့္ "ဘယ္ကလာၿပီး၊ ဘယ္ကုိသြားမွာလဲ" ဟူေသာ ေမးခြန္းသည္ အမ်ိဳးသမီးတုိင္း မိမိကုိယ္ကုိ ျပန္ေမးရမည့္ ေမးခြန္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ၄င္းေမးခြန္းကုိ ေျဖရန္ ကြၽန္မတုိ႔ ငယ္ငယ္က ဘုရားစကား၌ သင္ခဲ့ရေသာ အေမး၊ အေျဖတစ္ခုက အက်ဳံး၀င္ေနပါသည္။ "ဘုရားသခင္က လူကုိ ဘာအတြက္ ဖန္ဆင္းတာလဲ" "သူ႕ကုိ သိဖုိ႔၊ သူ႕ကုိ ခ်စ္္ဖုိ႔၊ သူ႕ကုိ အေစခံဖုိ႕နဲ႕ ေနာင္ဘ၀က်ရင္ သူနဲ႔အတူ ထာ၀ရေပ်ာ္ရႊင္မႈကုိ ခံစားရေစဖုိ႕" ဟူ၏။ သုိ႕ျဖစ္လွ်င္ ဘုရားထံမွလာကာ ဘုရားထံသုိ႕ ျပန္သြားရမည့္ အမ်ိဳးသမီး၏ အရည္အေသြးကုိ ပုိ၍ ည့ံဖ်င္းေသာ လူသားတစ္မ်ိဳးအျဖစ္ ဖန္ဆင္းထားပါမည္ေလာ။ အမ်ိဳးသမီး (အမ) ျဖစ္ေစ၊ အမ်ိဳးသား (အဖုိ) ျဖစ္ေစသူ၏ ဖန္ဆင္းရွင္ျဖစ္ေသာ ဘုရားႏွင့္ တလုံးတ၀တည္း ျဖစ္ေစရန္သာ ဖန္ဆင္းထားပါသည္။ ၀ိညာဥ္သက္သက္ျဖစ္ေသာ အဖုိလည္းမဟုတ္၊ အမလည္းမဟုတ္ေသာ၊ အနႏၲေမတၱာရွင္သည္ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ထုိဘုရားသည္ လူကုိအညံ့၊ အေကာင္းခြဲျခား ပါမည္ေလာ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ အမ်ိဳးသမီး ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ တစ္ဆင့္နိမ့္၊ ဒုတိယတန္းစား၊ အရည္အေသြးည့ံဘ၀ရွင္ပါ ဟူသည့္ အယူအဆကုိ ေခါင္းထဲမွထုတ္ပစ္ၾကပါစုိ႕။" ဤသုိ႕ဆုိထားသည္။


ဘုရားကုိ "အေဖ" မေခၚလုိ၍ မဟုတ္ေပ။ ေကာင္းကင္ဘုံသခင္ ဖန္ဆင္းရွင္ကုိ (အဖ) (အေဖ)ဟုတမ္းတ ေခၚရျခင္းသည္ ဘုရားသား၊ သမီးအျဖစ္ ဂုဏ္ယူစရာ ပီတိတစ္ခု ျဖစ္သကဲ့သုိ႕ ဘုရားႏွင့္ လူသား၏ရင္းႏွီးျခင္း၊ အားကုိးခ်စ္ခင္ျခင္းကုိ သ႐ုပ္ထင္းထင္း ေပၚလြင္ေစေပသည္။ သုိ႕ေသာ္ ဤေနရာ၌ ေထာက္ျပလုိသည္မွာ လူသားတုိ႕၏ သမုိင္းေရစီးေၾကာင္းကုိ အမ်ိဳးသား (အဖုိ) ႀကီးစုိးေသာ ေလာကအျဖစ္ ဆြဲယူပုံသြင္းေနမႈကုိ သမင္လည္ျပန္ ၾကည့္ျမင္ကာ၊ သုံးသပ္မိေစရန္သာ ျဖစ္ပါသည္။


သင္သည္ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးျဖစ္ပါက သင့္ကုိယ္သင္ေကာ မည္သုိ႕ခံယူထားပါသလဲ။ ဘာသာေရး၌၊ လူမႈေရး၌ သင့္မိသားစုအတြင္း၌ေကာ သင့္ကုိယ္သင္ မည္သည့္ေနရာ၌ ထားပါသလဲ။ မည္သည့္ ေနရာ၌ ေနရပါသလဲ။


(ေရွ႕ဆက္ဖတ္ပါရန္)


Ref:
- What is your image of God ?
What is your Female image of God?
By Sr. Ann Shwe , (SJA)
- Woman: a person uniquely creative.
By (Luciano Cian)
- In God's image ( Vol-19, No-2, June 2002)
- Gathering the voices of the silenced (EWA)
- Weekly Eleven news letter
( June,2006)

အင္၀ုိင္းပန္ (SJA)

Mar 6, 2010

ကူညီမယ္ဆိုရင္

ကူညီမယ္ဆိုရင္

အာ႐ံုစူးစိုက္နာေတာင္ပါ
သူတဖက္္သားကုိ ၾကင္နာသနားျခင္းျပရန္ သူေျပာသမွ်ကို မ်က္စိႏွင့္၊ နားႏွင့္၊ ႏွလံုးသားႏွင့္၊ စိတ္ေရာကိုယ္ပါ နားေထာင္ေပးတတ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ခင္ပြန္းသည္က ဇနီးသည္ေျပာသမွ်ကို ေလးေလး နက္နက္အာ႐ံုစူးစိုက္မွ သူမရဲ႕ စိတ္ေနေသေဘာထားနဲ႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ အမွန္ကိုသိႏိုင္မွာပါ။ ကိုယ့္ဇနီးက ကိုယ့္ထက္ သူတစ္ပါးကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားမွာကုိ ခင္ပြန္းသည္ေတြ စိုးရိမ္တတ္ၾကပါတယ္။ ဒီလိုမျဖစ္ေအာင္ လိုက္နာဖို႔ နည္းလမ္းက အင္မတန္႐ိုးစင္ပါတယ္။ ဇနီးသည္ကို ပိုၿပီး နားလည္မႈေပးဖို႔၊ ပိုၿပီး ယုယၾကင္နာဖို႔၊ ပိုၿပီး ေမတၱာျပဖို႔ပါပဲ။ အာ႐ံုစူးစိုက္ နားေထာင္ျခင္း မရွိရင္ေတာ့ ဒါေတြ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး။

အတၱကိုထိန္းသိမ္းပါ
လူတိုင္းဟာ အတၱနဲ႔ မကင္းႏိုင္ၾကပါဘူး။ ဇာတ္ခံုေပၚတက္၊ မင္းသမီး/မင္း သားလုပ္ၿပီး ပရိတ္သတ္ရဲ႕ အားေပးခ်ီး ေျမႇာက္မႈကို လိုခ်င္တတ္ၾကပါတယ္။ မင္းသားမလုပ္ရရင္ ပတ္မႀကီးကို ထိုးေဖာက္ခ်င္တတ္ပါတယ္။ သူတဖက္သားကို ေမတၱာထားတယ္ဆိုရင္ေတာ့ မီးေရာင္ေအာက္မွာ ကိုယ္တိုင္၀င္မကဘဲ သူတစ္ပါးကို ဦးစားေပးလုိက္ပါ။ ေနရာတကာ ဆရာႀကီးလုပ္ခ်င္တဲ့ သူဆိုရင္ လူေတြက ေရွာင္ခ်င္ၾကပါတယ္။ ဒါရဲ႕ ဆန္႔က်င္ဖက္ သိမ္ေမြ႔ႏွိမ့္ခ်တဲ့ သူေတြကေတာ့ ကကယ့္ သူရဲေကာင္းလုိ႔ ဆိုရပါလိမ့္မယ္။ ဒါဟာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ တည္ၿငိမ္ရင့္က်က္တဲ့ သူေတြမွာသာ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဒီလို အရည္အခ်င္းနဲ႔ ျပည့္၀ဖို႔ရာ သူတစ္ပါးကို ဦးစားမေပးခင္ ကိုယ့္အတၱကို အရင္ေျဖရွင္းဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ "မိမိႏွင့္ နီးစပ္သူကို ကိုယ္ႏွင့္အမွ် ခ်စ္ေလာ့" (မာေတဦး ၁၂း၁၃) ဆိုတာ ဒါကို ရည္ညႊန္းတာပါပဲ။ ကိုယ္နဲ႔ကိုယ့္ အဇၨ်တၱၿငိမ္းခ်မ္းမႈမရသ၍ သူတစ္ပါးကို ေမတၱာထားႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အနည္းငယ္ေသာ လူတခ်ိဳ႕သာလွ်င္ လံုး၀အတၱ ကင္းစင္ၾကပါတယ္။ မိမိရဲ႕ အတၱကို ထိန္းသိမ္းႏိုင္တာနဲ႔အမွ် သူတစ္ပါးရဲ႕ ေသာကေတြ ေလ်ာ့ပါးလာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

စိတ္ရွည္သီးခံပါ
ကိုယ္ကူညီခ်င္တဲ့သူက သူ႔ရဲ႕ဒုကၡ ကေန သူကိုယ္တိုင္ ႐ုန္းထြက္ႏိုင္တဲ့အခ်ိန္ထိ ေစာင့္ဆိုင္းေပး၊ နားေထာင္ေပး၊ သူ႔ဖက္က ရပ္တည္ေပးမွသာ ေမတၱာျပရာ ေရာက္ပါတယ္။

လက္ေတြ႔ကူညီပါ
သူတစ္ပါးရဲ႕ အခက္အခဲေတြကို ကူညီေျဖရွင္းမေပးဘူး၊ ဒုကၡေတြကိုမွ်ေ၀ မခံစားဘူးဆိုရင္ သူ႔ုကို ခင္တယ္ဆိုတာ အလကားပါ။ သင့္ရဲ႕ ေမတၱာကို သူတစ္ပါး လက္ေတြ႕ခံစားရမွ သက္ေသျပရာေရာက္ ပါတယ္။ လူမႈဆက္ဆံေရးကို ေလးနက္ခုိင္မာေစတာ လက္ေတြ႕ပါတဲ့ ေစတနာပါ။ ေစတနာမွန္ရင္ ေရာင္ျပန္ပံုရိပ္ ထင္ပါတယ္။ ေမတၱာတရားဟာ ကူးစက္ပ်ံ႕ပြား လြယ္ပါတယ္။ စိုက္ပ်ိဳးတဲ့အတိုင္း ရိတ္သိမ္းရမွာ အမွန္ပါပဲ (ဂလာတိ ၆း၇)။

Ref: "Compassion" from "Book of Tips" by Julio F. Silverio

၀ိုင္းေတာ္သားတစ္ဦး

Mar 1, 2010

ေမး/ေျဖ ။။ ခ႐ူစူးအမွတ္အသားျပဳလုပ္ရျခင္း


ေမး။။ ခ႐ူစူးအမွတ္အသား ျပဳလုပ္ရျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္နဲ႕ ဘယ္အခ်ိန္ကစၿပီး စတင္ အသံုးျပဳခဲ့တယ္ ဆိုတာ သိခ်င္ပါတယ္။

ေျဖ။ ။ ကက္သလစ္ဘာသာ၀င္မ်ား ျပဳလုပ္တဲ့ ခ႐ူစူးအမွတ္အသားဟာ သခင္ခရစ္ေတာ္ လက္၀ါးကပ္တိုင္တင္သတ္ ခံရၿပီး ေသျခင္းမွ ရွင္ျပန္ ထေျမာက္ေတာ္မူျခင္းအားျဖင့္ ယုတ္ညံ့ေသာ လက္၀ါးကပ္တိုင္သည္ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ေအာင္လံေတာ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕ ေအာင္လံေတာ္ ခ႐ူစူးလက္၀ါးကပ္တိုင္ဟာ ခရစ္ယာန္မ်ားရဲ႕ ကယ္တင္ျခင္း သရဖူျဖစ္လာပါတယ္။ အဲဒီခ႐ူစူးအမွတ္ အသားျပဳျခင္း သေကၤတကို ဘယ္သူက စတင္ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္ဆိုကုိေတာ့ အတိအက်မသိ ခဲ့ရေပမယ့္ ေရွးကနဦးအစ ဒုတိယရာစုႏွစ္ ကတည္းကပင္ ခရစ္ယာန္တို႕သည္ မိမိတို႕ နဖူးေပၚတြင္ လက္မျဖင့္ ခရူစူးမွတ္သားျခင္းကို သမိုင္း အေထာက္အထားမ်ားအရ ဘာသာေရး သက္ေသခံခ်က္ ထုံးတမ္းစဥ္လာ တစ္ခုအျဖစ္ျဖင့္ လက္ခံခဲ့ၾကေၾကာင္း သိႏိုင္ပါတယ္။

ခရစ္သကၠရာဇ္ ေအဒီ(၁၉၆) ခုႏွစ္က သီတင္းသုံးေတာ္မူခဲ့တဲ့ Tertullian ဆိုတဲ့ ပုဂၢဳိလ္သည္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၌ ပထမဦးဆုံး လက္တင္ဘာသာျဖင့္ စာေပမ်ားကို ေရးသားခဲ့တဲ့ အာဖရိကႏြယ္ဖြား ကာေသ့ခ်္ၿမိဳ႕သား အသင္းေတာ္ရဲ႕ ေရွးကနဦး ဖခင္ႀကီးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္အခါတံုးက ခရစ္ယာန္ေလာကမွာ ဂရိဘာသာစာနဲ႔ စကားကို အသံုးမျပဳေသးပါ။ တာတူလီးယာန္းဆိုတဲ့ ဓမၼ သုခမိန္ႀကီးရဲ႕ အေရးအသားမ်ားထဲမွ ေကာက္ႏႈတ္ခ်က္ တစ္ခုကေတာ့ "ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ အဘယ္အရပ္သို႔ သြားသည္ျဖစ္ေစ၊ အဘယ္အရပ္မွ ျပန္လာသည္ျဖစ္ေစ၊ အ၀တ္အစား ဆင္ယင္သည့္အခါပင္ျဖစ္ေစ၊ ေျခႏွင့္ေတာင္ေ၀ွးကို ဆင္ယင္သည့္ အခါပင္ျဖစ္ေစ၊ စားေသာက္သည့္ အခါနဲ႔ပင္ ျဖစ္ေစ၊ အိပ္ယာ၀င္ခါနီး အခ်ိန္ပင္ျဖစ္ေစ၊ ခ႐ူစူးလက္၀ါးကပ္တိုင္ အမွတ္အသားကို ျပဳလုပ္ၾက၏"။ ခရစ္သကၠရာဇ္(၃၇၃) ခုႏွစ္တြင္ သီတင္းသံုးေတာ္မူခဲ့တဲ့ ရဟႏၲာသူေတာ္ျမတ္ ေအဖရိမ္ (Ephraem) အရွင္ျမတ္က ဆီးရီးယားလူမ်ိဳးထဲမွ တစ္ဦးတည္းေသာ က်မ္းတတ္္ပုဂၢိဳလ္ တစ္ပါးျဖစ္ပါတယ္။ သူေတာ္ျမတ္ရဲ႕ ေရသားခ်က္ တစ္ခုကေတာ့ "ခ်စ္သား သင္၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာ အားလံုး၌ အသက္ေပးေသာ ခ႐ူစူးအမွတ္အသားျဖင့္ ၿပီးေျမာက္ေစရမည္။ သူ၏ စားျခင္း၊ ေသာက္ျခင္း၊ သြားလာျခင္း၊ သူ၏အိမ္၌ ေနျခင္းႏွင့္ အိပ္ခါနီးအခ်ိန္တို႔၌ ဤခ႐ူစူးအမွတ္ အသားျပဳလုပ္ျခင္းထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ အျပဳအမူသည္ မရွိေတာ့ေပ။ ထိုခ႐ူစူး အမွတ္အသားျပဳျခင္းသည္ သင္၏ လုပ္ငန္းေဆာင္တာ အားလံုးတို႔အတြက္ လံုၿခံဳမႈေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအျပဳအမူကို သင္၏ သားသမီးတို႔အား သင္ၾကားေပးေလာ့"။

အမိအသင္ေတာ္ႀကီးရဲ႕ ကနဦး ဒီက်မ္းတတ္ႏွစ္ပါးရဲ႕ ေရးသားထားခ်က္မ်ားကို ေထာက္႐ႈျခင္းအားျဖင့္ ခ႐ူစူးအမွတ္သား ျပဳလုပ္ျခင္းသည္ ဘယ္သူဘယ္၀ါက စတင္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ကိုေတာ့ ေရေရရာရာ မသိခဲ့ရေပမယ့္ အမိအသင္းေတာ္ႀကီးထဲမွာ ေရွးဦးအစကပင္ စတင္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ သိႏိုင္ပါတယ္။ စတုတၴရာစုႏွစ္ပိုင္းတြင္မူ ၀တ္ျပဳ ကိုးကြယ္ျခင္း အခမ္းအနားမ်ား၌ စတင္ မွတ္သား ျပဳလုပ္္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕႔က နဖူးေပၚနဲ႕ မ်က္လံုးမ်ားအေပၚမွာ ခ႐ူစူးမွတ္သားၾကၿပီး အခ်ိဳ႕တို႔က ႏႈတ္ခမ္းမ်ားေပၚ၌လည္း ခ႐ူစူးမွတ္သားခဲ့ၾကေၾကာင္း အ႒မရာစုႏွစ္ပိုင္းမ်ားတြင္ သက္ေသ သာဓကမ်ား ရွိခဲ့ပါတယ္။

နဖူး၊ ရင္ဘတ္နဲ႔ ပုခံုးမ်ားေပၚမွာ မွတ္သားျခင္းဟာ ပဥၥမရာစုႏွစ္က ထံုးတမ္းစဥ္လာ တစ္ခုအျဖစ္ ေပၚေပါက္လာခဲ့ေပမယ့္ ရေသ့ေက်ာင္းတိုက္မ်ားတြင္ ဆယ္ရာစုက်မွ တရား၀င္လက္ခံခဲ့ၿပီး ခ႐ူစူးမွတ္သားလာၾကျခင္း ျဖစ္တယ္။ ဆယ့္သံုးရာစုမွာေတာ့ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး တတိယေျမာက္ အင္ႏိုဆင့္ (Pope Innocent III) အရွင္သူျမတ္ရဲ႔ ညႊန္ၾကားခ်က္မွာ လက္ညိႈးသံုးေခ်ာင္းျဖင့္ နဖူးမွအစခ်ီကာ ဒုတိယ ရင္ပတ္မွာတို႔ ထိၿပီး အဲဒီေနာက္ ညာလက္ပုခံုး မွဘယ္လက္ပုခံုးသို႔ တို႔ထိ မွတ္သားရန္ သြန္သင္ ေတာ္မူခဲ့ေပမယ့္ တစ္ျဖည္းျဖည္း ဘယ္လက္ပုခံုးမွ ညာလက္ပုခံုးသုိ႔ အဆံုး သတ္တဲ့အေလ့အထသို႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါတယ္။

ခ႐ူစူးမွတ္သားရာ၌ ရြတ္ဆိုရေသာ ဆုေတာင္းေမတၲာမွာ "ခမည္းေတာ္၊ သားေတာ္၊ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္၏ နာမေတာ္ျမတ္၌၊ အာမင္။" လို႔ ေရွးကတည္းက ရြတ္ဆိုခဲ့ၾကေပမယ့္ ၾသသိုေဒါက္အသင္း မ်ားမွာေတာ့ "သန္႔ရွင္းေတာ္မူေသာဘုရား၊ တန္ခိုးႀကီးေတာ္မူေသာဘုရား၊ မေသႏိုင္ေသာဘုရား၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို သနားေတာ္မူပါ" ဟု ရြတ္ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။ ၀တ္ျပဳကိုးကြယ္ျခင္း အခမ္းအနားမ်ား၌ ခ႐ူစူးမွတ္သားျခင္းသည္ အနက္အဓိပၸါယ္ အမ်ိဳးမ်ိဴးကို ေပၚလြင္ေစပါတယ္။ ေဆးေၾကာျခင္းခံ၍ ဘာသာ၀င္လာသူ တစ္ဦးအေပၚမွာ ခ႐ူစူးအမွတ္သား ေပးျခင္းအားျဖင့္ ဒီလူဟာ ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္ျခင္း ခံရေၾကာင္း အမွတ္တံဆိပ္ခတ္ ႏိွပ္ခံရတဲ့ သေဘာကို ေဆာင္ပါတယ္။ မေကာင္းဆိုး၀ါး နတ္ဆိုးမ်ားကို ႏိုင္နင္းေတာ္မူတဲ့ ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္ရဲ႕ ဘုန္းအာႏုေဘာ္ေတာ္ကိုလည္း အသိအမွတ္ျပဳျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။

ခ႐ူစူးမွတ္သားျခင္းသည္ အေတာမသတ္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားတဲ့ ဘုရားသခင္ရဲ႕ ေက်းဇူးမ်ား စီးဆင္းရာ အမွတ္အသား ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ လူတစ္ဦးဦးကို အရာ၀တၴဳတစ္ခုခုကို ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္း၊ ဘုရားရွင္ေတာ္ျမတ္ရဲ႕ လက္ေတာ္ထဲ ပူေဇာ္အပ္ႏွံလိုက္ျခင္း အနက္အဓိပၸါယ္ကို ေပၚလြင္ေစပါတယ္။ ခရစ္ေတာ္မေပၚမီက ကြၽန္မ်ားကို သခင္တစ္ေယာက္ေယာက္ ပိုင္ထားေၾကာင္း၊ ပိုင္ရွင္ရွိေၾကာင္း ျပဖို႔အတြက္ နဖူးေပၚမွာ အလြယ္တကူ မေပ်ာက္ပ်က္ႏိုင္တဲ့ အမွတ္အသားျဖင့္ မွတ္သားျခင္းခံခဲ့ၾကပါတယ္။ ထိုေခတ္က ဘာသာေရး အယံုအၾကည္မ်ား၌လည္း မိမိတို႔ယံုၾကည္ရာ ဘုရားမ်ားရဲ႕ အမွတ္မ်ားျဖင့္ မွတ္သားခဲ့ၾကပါတယ္။ ခရစ္ယာန္မ်ားကလည္း မိမိတို႔ ယံုၾကည္ရာနဲ႔ သက္ေသခံရာ ေအာင္လံေတာ္ အမွတ္အသားအျဖစ္ ခ႐ူစူးအမွတ္အသားကုိ စတင္ျပဳခဲ့ၾကပါတယ္။

ခ႐ူစူးမွတ္သားျခင္းကို အသံုးျပဳရျခင္း အေၾကာင္းကား အလြန္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္၍ ျမင့္ျမတ္ေတာ္မူလွေသာ ပုဂၢိဳလ္သံုးပါး တစ္ဆူဘုရားကုိ ေအာက္ေမ့သတိရရန္နဲ႔ ပုဂၢိဳလ္သံုးပါး တစ္ဆူဘုရားအနက္ ဒုတိယပုဂၢိဳလ္ သားေတာ္ဘုရားသည္ ခ႐ူစူးေပၚမွာ အသက္ေတာ္ စြန္႔ေတာ္မူေၾကာင္းကို သတိရရန္အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခ႐ူစူးအမွတ္အသားကို ျပဳတဲ့အခါမွာ ခမည္းေတာ္၊ သားေတာ္၊ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္၏ နာမေတာ္ျမတ္၌ ဆိုေသာစကားျဖင့္ ပုဂၢိဳလ္သံုးပါး တစ္ဆူဘုရားကို ေအာက္ေမ့ သတိရၾကပါတယ္။

ခ႐ူစူးမွတ္သားျခင္းျပဳရာမွာ ကြၽႏု္ပ္တို႔ ကိုယ္ေပၚတြင္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ ပံုသ႑ာန္အတိုင္း ျပဳျခင္းျဖင့္ ခရစ္ေတာ္ဘုရားရွင္သည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔အတြက္ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေပၚ၌ အသက္ေတာ္ စြန္႕ေတာ္မူေၾကာင္းကို သတိရေစပါတယ္။ ဘုရားရွင္ရဲ႕ ေကာင္းခ်ီး မဂၤလာေတာ္ကို ခံစားရရွိရန္အတြက္နဲ႔ ၀ိညာဥ္ေရာ ခႏၶာကိုယ္ပါ ေဘးဥပါဒ္အႏၲရာယ္ ခပ္သိမ္းမွ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္မႈ ရရွိရန္အတြက္ ခ႐ူစူးမွတ္သားျခင္းကို ျပဳၾကဖို႔ လုိအပ္ပါတယ္။ (ဂလာတိၾသ၀ါဒစာ ၆း၁၄) "ငါျဖစ္လွ်င္ ငါတုိ႔သခင္ ေယဇူးခရစ္ေတာ္၏ လက္၀ါးကပ္တိုင္ေတာ္မွ တစ္ပါး အဘယ္အရာ၌မွ ၀ါၾကြားျခင္း မရွိပါေစႏွင့္။ ထိုလက္၀ါးကပ္တိုင္ေတာ္မွာ ဤေလာကသည္ ငါ့အဘို႔ ႐ိုက္ထားျခင္းကို ခံလ်က္ရွိ၏။ ငါသည္လည္း ဤေလာကအဖို႔ ႐ိုက္ထားျခင္းကို ခံလ်က္ရွိ၏"။

ဘုန္းေတာ္ႀကီး ေဒါမနစ္ၿဂိဳလ္တု

Feb 27, 2010

သိရန္ က်င့္ရန္

သိရန္ က်င့္ရန္

နိဒါန္း
သခင္ေယဇူး မိုးေကာင္းကင္ကို တက္ၾကြသြားၿပီးေနာက္ တပည့္ေတာ္ႀကီးတို႔ရဲ႕ ေဟာေျပာ သက္ေသ ခံမႈေၾကာင့္ သခင္ေယဇူးကို ယံုၾကည္သက္၀င္လာၾကသူေတြဟာ စေနေန႔ ဗိမာန္ေတာ္မွာ ၀တ္ျပဳ ဆုေတာင္းၾကၿပီး သခင္ေယဇူးရွင္ျပန္ထေျမာက္တဲ့ တနဂၤေႏြေန႔မွာေတာ့ နီးစပ္ရာအိမ္ေတြမွာ စုေ၀းၿပီး "မံု႔ဖဲ့ျခင္း"လ႔ို ေခၚတဲ့ မစၦားတရားကို က်င္းပၾကပါတယ္(တမန္ ၂း၄၃-၄၆)။

သူတို႔ ဘိုးစဥ္ ေဘာင္ဆက္ က်င္းပခဲ့ၾကတဲ့ ပါစကားပြဲ၊ အီဂ်စ္ျပည္မွာ ကြၽန္ခံေနရတဲ့ ဘ၀ကေန လြတ္ေျမာက္ေအာင္ မိုးဇယ္ ဦးေဆာင္ကယ္တင္ခဲ့တဲ့ပဲြဟာ ေရွးေျပး နိမိတ္လကၡဏာသာျဖစ္ၿပီး သခင္ေယဇူးရဲ႕ ဒုကၡစရိယာခံျခင္း၊ အေသခံျခင္းနဲ႔ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းကမွ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို အျပစ္ရဲ႕ ကြၽန္ဘ၀ကေန လြတ္ေျမာက္ေစတဲ့ ပါစကားပြဲ အစစ္အမွန္ ျဖစ္တယ္ဆို တာကိုသိလာၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အပတ္စဥ္ တနဂၤေႏြေန႔ကို "သခင္ဘုရားရဲ႕ေန႔" သခင္ေယဇူး ရွင္ျပန္ထေျမာက္တဲ့ ပါစကားပဲြအျဖစ္ က်င္းပၾကသလို ေရွးေခတ္ ပါစကားပြဲက်င္းပတဲ့ သခင္ေယဇူးတကယ္ ရွင္ျပန္ခဲ့တဲ့ ဂ်ဴးျပကၡဒိန္ရဲ႕ နီဆန္လ (၁၅)ရက္ေန႔ကိုလည္း တခမ္းတနား က်င္းပၾကပါတယ္။ အဲဒီပဲြကို သခင္ေယဇူး ေဂ်႐ုစလင္ၿမိဳ႕ကို ၾကြ၀င္တဲ့ ေမတၱာပန္း တနဂၤေႏြ ကေနစတင္ၿပီး တစ္ပတ္ႀကိဳတင္ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။
ေရွးဦးအသင္းေတာ္မွာ ယံုၾကည္လို႔ ေဆးေၾကာျခင္း ခံယူတဲ့သူေတြကို ခ်က္ခ်င္း လက္မခံပါဘူး။ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး ေလ့လာသင္ယူေစၿပီး ႏွစ္စဥ္ ပါစကားပဲြက်မွ ေဆးေၾကာျခင္းေပးပါတယ္။ ဒီနည္းအားျဖင့္ သူတို႔ရဲ႕ အျပစ္နဲ႕ဘ၀ေဟာင္းကို ျမဳပ္ႏွံသၿဂႋဳလ္လိုက္ၿပီး သခင္ေယဇူးနဲ႔အတူ ဘ၀သစ္၌ ရွင္ျပန္ထေျမာက္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို ေပၚလြင္ေစပါတယ္။ သူတို႔ကို အဲဒီလို ပါစကားပဲြမွာ ေဆးေၾကာျခင္းေပးဖို႔ရာ ေမတၱာပန္းတနဂၤေႏြေန႔ မတိုင္မီ(၃)ပတ္လိုမွာ အနီးကပ္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ျခင္း၊ စစ္ေဆး ေမးျမန္းျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ပါတယ္။ ဒီ(၃)ပတ္ဟာ ၀ါတြင္းသမိုင္းရဲ႕ ပထမအဆင့္ ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ကေလးဘ၀မွာ ေဆးေၾကာျခင္း ခံသူေတြမ်ားလာပါတယ္။ ခုနက (၃)ပတ္ကို အသက္ႀကီးမွ ယံုၾကည္သူျဖစ္လာတဲ့ သူေတြအတြက္ ဆက္လက္ က်င့္သံုးသလုိ၊ တဖက္မွာလည္း ရာဇ၀တ္သားလို႔ေခၚတဲ့ ယံုၾကည္ျခင္းကို ဆန္႔က်င္သူ၊ သူ႔မယားကိုျပစ္မွားသူ၊ သူ႔အသက္သတ္သူေတြ ေနာင္တယူ၊ ျပစ္ဒဏ္ ဆပ္ေျဖရမယ့္ ကာလအျဖစ္ သတ္မွတ္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီအျပစ္ႀကီးမ်ား က်ဴးလြန္သူေတြကို မစၦားတရားမွာ ပါ၀င္ပူေဇာ္ခြင့္၊ ကိုယ္ေတာ္ျမတ္ ပင့္ယူခြင့္မျပဳပဲထားခဲ့ရာကေန ေနာင္တယူ၊ ျပစ္ဒဏ္ဆပ္ေျဖၿပီး ၾကာသပေတးေန႔ႀကီးမွ ျပန္လကၡံခဲ့ပါတယ္။ အခုေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ သူတို႔တေတြ သာမက ကြၽႏု္ပ္တို႔ လူသားေတြဟာ အားနည္းတဲ့ အေလွ်ာက္ ဘယ္သူမွ အျပစ္နဲ႔မကင္းၾကတဲ့အတြက္ အားလံုးကို ခုလို၀ါတြင္းကာလမွာ ေနာင္တယူ ျပစ္ဒဏ္ ဆပ္ေျဖခိုင္းပါတယ္။ အခ်ိန္ကာလကိုလည္း တနဂၤေႏြေန႔မ်ား မပါဘဲ မိုးဇယ္၊ ဧလိယနဲ႔ သခင္ေယဇူးတို႔ အစာေရွာင္ခဲ့သလို ရက္ေပါင္း(၄၀)ျပည့္ေအာင္ တိုးျမႇင့္ သတ္မွတ္ခဲ့ပါတယ္။

အစာေရွာင္ျခင္း
အျပစ္ဒဏ္ဆပ္ေျဖဖို႔ရာအတြက္ အစာေရွာင္ျခင္းအမႈကို ျပဳရမယ္ဆိုတာ မိုးဇယ္မွ တဆင့္ ထာ၀ရဘုရား ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ေတာင္းဆိုေတာ္မူတဲ့ အမႈျဖစ္ပါတယ္။ "သတၱမလဆယ္ရက္ေန႔၌ အလုပ္ကို အလွ်င္းမလုပ္ ၿခိဳးၿခံစြာ က်င့္လွ်က္ေနရမည္။ ထာ၀ရဘုရားေရွ႔ေတာ္၌ အျပစ္ရွိသမွ်တို႔ႏွင့္ ကင္းစင္မည့္အေၾကာင္း အျပစ္ေျဖျခင္းကို ျပဳရမည္" (၀တ္ျပဳ ၁၆း၂၉၊ ထြက္ ၃၀း၁၀)။ ဒါ့အျပင္ ဓမၼေဟာင္း ေခတ္ကာလမွာ အျခားေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔လည္း အစာေရွာင္ၾကပါတယ္ (၁ဓမၼ ၃၁း၁၃၊ ၃ဓမၶ ၂၁း၂၇၊ ေနဟမိ ၁း၄)။ သူတို႔ရဲ႕ ေနာင္တစြဲယူျခင္းကို ေဖာ္ျပဖို႔ အဓိ႒ာန္ျပဳတဲ့ အေနနဲ႔လည္း အစာေရွာင္ၾကပါတယ္ (၂ရာခ်ဳပ္ ၂၀း၃-၄၊ ဧဇရ ၈း၂၃)။ ဓမၼေဟာင္းမွာ မိုးဇယ္(ထြက္ ၃၄း၂၈)နဲ႔ ဧလိယ(၃ဓမၼ ၁၉း၈)တို႔ ရက္ေပါင္း(၄၀) အစာေရွာင္ခဲ့ၾကသလို သခင္ေယဇူးလည္း ျပဳခဲ့ပါတယ္ (မာေတဦး ၄း၂)။ သခင္ေယဇူးရဲ႕ ေခတ္ကာလမွာ ဘာသာတရား ၾကည္ညိဳ ေလးစားတဲ့ ဂ်ဴးလူမ်ိဳးတိုင္း အစာေရွာင္ျခင္းကို က်င့္ၾကပါတယ္ (မာေတဦး ၆း၁၆၊ လုကာ ၂း၂၇၊ ၁၈း၁၂)။ တပည့္ေတာ္ႀကီးေတြ ဆုေတာင္းၾကတဲ့အခါ အစာလည္း ေရွာင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း၊ ယံုၾကည္သူမ်ားကိုလည္း အစာေရွာင္ဖို႔ သြန္သင္ခဲ့ၾကေၾကာင္း ေတြ႔ရပါတယ္ (တမန္ ၁း၂၆၊ ၂း၃၇၊ ၁၄း၂၃၊ ၁ေကာ ၇း၅)။ ဒုကၡ အခက္အခဲ ႀကံဳေတြ႔ရခ်ိန္၊ နတ္ဆိုးရန္သူ၊ ေလာကရန္သူ၊ ေသြးသားရန္သူေတြရဲ႕ ေႏွာင့္ယွက္ျခင္းကို ခံရခ်ိန္ေတြမွာ အစာေရွာင္ျခင္းကို က်င့္ႀကံ သင့္လွပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္ေတြမွာ ေန႔စဥ္ ႐ုန္းကန္ က်င္လည္ေနရတဲ့ ဘ၀ထဲက ႐ုန္းထြက္ၿပီး ဘုရားကို အခ်ိန္ပိုေပးဖို႔၊ ဘုရားသခင္နဲ႔ ပိုမိုေပါင္းစပ္ႏိုင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ အစာေရွာင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္မွန္ေသာ အစာေရွာင္ျခင္းကေတာ့ "ငါႏွစ္သက္ေသာ အစာေရွာင္ျခင္းဟူမူကား မတရားေသာ အခ်ည္အေႏွာင္ကိုခြၽတ္ျခင္း၊ ေလးေသာ ၀န္ကိုခ်ျခင္း၊ ညႇင္းဆဲခံရေသာ သူတို႔ကိုလႊတ္ျခင္း၊ ထမ္းပိုးရွိသမွ်ကုိခ်ိဳးျခင္း မဟုတ္ေလာ။ မြတ္သိပ္ေသာသူကုိ အစာေကြၽးျခင္း၊ ေနစရာမရွိ ဆင္းရဲေသာ သူတို႔ကို ကိုယ့္အိမ္သို႔ေဆာင္ျခင္း၊ အ၀တ္မရွိေသာ သူကိုျမင္လွ်င္ အ၀တ္ေပးျခင္း၊ ကိုယ့္ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းကို ၾကည့္႐ႈ ေစာင့္ေရွာက္ျခင္း မဟုတ္ေလာ" (အီဇာအိယ ၅၈း၆-၇)။

ဆုေတာင္းျခင္း
ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ေတာင္းတဲ့ ဆုေတြရမရဆိုတာ ဆုေတာင္းသူရဲ႔ စိတ္ခံစားခ်က္၊ အစြမ္းသတၱိ စတာေတြနဲ႔ မဆိုင္ပါဘူး။ ဘုရားသခင္ရဲ႔ ေရႊဥာဏ္ေတာ္နဲ႔ တန္ခိုး အာႏုေဘာ္ေတာ္မွာသာ မူတည္ပါတယ္။ ဘုရားသခင္က ဆုေတာင္းသူရ႕ဲ႔ ႏွိမ့္ခ်ျခင္းနဲ႔ သူ႔အေပၚထားတဲ့ ယံုၾကည္ကိုးစားျခင္းကို ဂ႐ု ျပဳေတာ္မူတယ္ဆိုတာ ေအာက္ပါ က်မ္းခ်က္ေတြက ေဖာ္ျပေနပါတယ္။ "အိုဘုရားသခင္ ကိုုယ္ေတာ္သည္ က်ိဳးပဲ့ေၾကမြေသာ စိတ္ႏွလံုးကို ျငင္းပယ္ေတာ္ မမူတတ္ပါ" (ဆာလံ ၅၁း၁၇)။ "ထာ၀ရဘုရားကို စိတ္ႏွလံုး အၾကြင္းမဲ့ ကိုးစားေလာ့၊ ကိုယ့္ဥာဏ္ကို အမွီမျပဳႏွင့္၊ သြားေလရာရာ၌ ထာ၀ရဘုရားကို မ်က္ေမွာက္ျပဳေလာ့၊ သို႔ျပဳလွ်င္ သင္၏ လမ္းခရီးတို႔ကို ပဲ့ျပင္ေတာ္မူမည္" (သုတၱံ ၃း၅-၆)။ "အခြန္ခံမူကား အေ၀းကရပ္၍ ေကာင္းကင္သို႔ မေမွ်ာ္မၾကည့္၀ံ့ဘဲ ရင္ဘတ္ကို ခတ္လွ်က္ အိုဘုရားသခင္ အျပစ္မ်ားေသာ အကြၽႏု္ပ္ကို သနားျခင္း က႐ုဏာ စိတ္ရွိေတာ္မူပါဟု ဆုေတာင္းေလ၏" (လုကား ၁၈း၁၃)။
ဘုရားသခင္ရဲ႕ အလိုေတာ္ကို မနာခံျခင္းဟာ ေတာင္းတဲ့ဆုေတြကို မျပည့္၀ေစပါဘူး။ "ငါသည္ စိတ္ႏွလံုးထဲမွာ ဒုစ႐ုိက္ကို ငဲ့ကြက္လွ်င္ ဘုရားရွင္သည္ နားေထာင္ေတာ္မမူ" (ဆာလံ ၆၆း၁၈-၁၉)။ က်ဴးလြန္ထားတဲ့ အျပစ္ႀကီးမ်ားကို အာပတ္မေျဖဘဲ ေနျခင္းဟာလည္း ဆုေတာင္းျခင္းအတြက္ အတားအဆီး တစ္ခုပါပဲ။ "သင္တို႔သည္ မ်ားစြာေသာ ပ႒နာကို ျပဳၾကေသာအခါ ငါသည္ နားမေထာင္။ သင္တို႔၏ လက္သည္ အေသြးႏွင့္ ျပည့္လ်က္ရွိ၏။ သင္တို႔၏ ဒုစ႐ိုက္မ်ားကို ငါ့မ်က္ေမွာက္မွ ပယ္ရွားၾကေလာ့" (ေဟရွာယ ၁း၁၅-၁၆)။ (ယာကုပ္ ၅း၁၆၊ ၁ေပ႐ု ၃း၁၂၊ ၁ေယာ ၃း၂၂)။ သူတစ္ပါးကို ခြင့္မလႊတ္ႏုိင္ျခင္းေၾကာင့္လည္း ေတာင္းတဲ့ ဆုနဲ႔ လြဲရပါတယ္။ "သင္တို႔သည္ ဆုေတာင္းေသာအခါ သူတစ္ပါး၌ အျပစ္တင္ခြင့္ရွိလွ်င္ သူ႔အျပစ္ကို လႊတ္ၾကေလာ့။ သို႔ျပဳလွ်င္ ေကာင္းကင္ဘံု၌ ရွိေတာ္မူေသာ သင္တို႔အဖသည္ သင္တို႔၏ အျပစ္ကို လႊတ္ေတာ္မူမည္" (မာကု ၁၁း၂၅)။
ကြၽႏု္ပ္တို႔ ဆုေတာင္းသင့္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြထဲမွာ လူေတြဘုရားသခင္ကို သိလာေစဖို႔ရာ ပထမ အေရးအႀကီးဆံုးပါပဲ (မာေတဦး ၆း၁၊ ၉း၃၇-၃၈၊ ေရာမ ၁၀း၁၊ ၁တိေမာ ၂း၁-၄) ဒုတိယ အေရးအႀကီးဆံုး ကေတာ့ အမိအသင္းေတာ္ အတြင္းမွာ ခ်စ္ျခင္း၊ စည္းလံုးျခင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းရွိဖို႔နဲ႔ ခံႏိုင္ရည္ရွိဖို႔ပါပဲ (ေယာ ၁၇း၂၀-၂၃၊ တမန္ ၁၂း၅၊ ေရာမ ၁၅း၃၀-၃၁၊ ၂ေကာ ၁း၁၁၊ ဧဖက္ ၁၆-၂၃၊ ၆း၁၉၊ ဖိလိပၸိ ၁း၉-၁၁၊ ေကာေလာသဲ ၄း၁၂)။ ယံုၾကည္သူ ဘာသာ၀င္မ်ားအေနနဲ႔ ႏုိင္ငံအႀကီးအကဲမ်ားအတြက္ (မာေတဦး ၆း၁၀၊ ၁တိေမာ၂း၁-၂) ဆုေတာင္းေပးရမွာ ျဖစ္သလို စိတ္ရွည္ သီးခံတတ္ဖို႔လည္း ဆုေတာင္းၾကရပါမယ္ (ေယာဘ ၄၂း၁၀၊ မာေတဦး ၅း၄၄)။ မိမိတို႔တစ္ဦးစီ ၀ိညာဥ္၊ ကာယ လိုအပ္ခ်က္မ်ားအတြက္ ဆုေတာင္းဖို႔လည္း မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ပါတယ္ (မာေတဦး ၂၆း၃၆-၄၆၊ လုကား ၆း၁၂-၁၃၊ တမန္ ၁း၂၄-၂၅၊ ဆာလံ ၅၇း၁-၃၊ ေနဟမိ ၄း၈-၉၊ တရား ၂၆း၁၅၊ ဖိလိပၸိ ၄း၆၊ ၁ေပ ၅း၆-၇)။
ဘုရားသခင္ထံ ဆုေတာင္းၾကတဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႔က ဆုေတာင္းခ်ိန္ သီးသန္႔ သတ္မွတ္ေပမယ့္ (ဒံေယလ ၆း၁၀၊ မာေတဦး ၁၄း၂၃၊ မာကု ၁း၃၅) အခ်ိန္အခါေနရာ ေဒသမေရြး ဆုေတာင္းႏုိင္ပါတယ္ (ကမၻာ ၂၄း၁၂-၁၃၊ ေနဟမိ ၂း၄၊ လုကား ၅း၁၆၊ ၆း၁၂၊ ၁၈း၁၀၊ တမန္ ၁၀း၉၊ ၁တိေမာ ၅း၅)။ အမ်ားနဲ႔ ဆုေတာင္းတဲ့အခါ တညီတညြတ္တည္း ျဖစ္ဖို႔လိုေပမယ့္ ကိုယ္တစ္ဦးတည္း ရွိတဲ့အခါ သက္ေတာင့္ သက္သာ ဆုေတာင္းႏိုင္ပါတယ္ (၁ဓမၼ ၁း၂၆၊ ၃ဓမၼ ၈း၅၄၊ ဧဇရ ၉း၅၊ လုကာ ၁၈း၁၁၊ ေယာ ၁၁း၄၁၊ ဧဖက္ ၃း၁၄၊ ၁တိေမာ ၂း၈)။ အဓိက အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ "သင္တို႔ အလိုရွိသမွ်ကို သင္တို႔မေတာင္းမီ သင္တို႔အဖ သိေတာ္မူ၏" (မာေတဦး ၆း၈)လို႔ သခင္ေယဇူး မိန္႔ေတာ္မူတဲ့အတြက္ ယံုၾကည္ကိုးစားျခင္းနဲ႔ ဆုေတာင္း ၾကဖို႔ပါပဲ။

အလွဴဒါနျပဳျခင္း
အမိအသင္းေတာ္နဲ႔ တကြ သူေတာ္စဥ္မ်ားကို လွဴဒါန္းျခင္း၊ လူသားအခ်င္းခ်င္း ေပးကမ္း စြန္႔ႀကဲျခင္းဟာလည္း ၀ါတြင္းကာလရဲ႕ က်င့္စဥ္တစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ယဥ္ေက်းတဲ့ ဘာသာတိုင္း၊ လူမ်ိဳးတိုင္းက အလွဴဒါနျပဳဖို႔ရာ အားေပးပါတယ္။ "လူသား အခ်င္းခ်င္း ေကာင္းက်ိဳးျပဳျခင္းက လူေတြမွာ နတ္ဘုရားေတြနဲ႔ တူတဲ့ အစြမ္းပါပဲ" လို႔ ေရာမႏိုင္ငံေရး ပညာရွင္ စီဆာ႐ို (၁၀၆-၄၃ဘီစီ)က ေျပာခဲ့သလို ဂရိအေတြးအေခၚ ပညာရွင္ အရစၥတိုတယ္ (၃၈၄-၃၂၂ဘီစီ)ကလည္း "အတၱႀကီးျခင္း၊ တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ျခင္း၊ မေကာင္းႀကံျခင္းအားျဖင့္ လူေတြဟာ တိရစၦာန္နဲ႔တူၾကၿပီး အခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီျခင္း၊ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာျပျခင္းမွာေတာ့ ဘုရားနဲ႔ တူၾကတယ္" လို႔ဆိုပါတယ္။ အလွဴဒါနျပဳျခင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး သခင္ေယဇူး (မာေတဦး ၃း၁၉၊ ၆း၃၊ လုကာ ၆း၃၉၊ ၁၁း၄၁၊ ၂၁း၄) သာမက သံေယာဟန္ (၁ေယာ ၃း၁၆-၁၇)၊ သံယာကုပ္ (ယာ ၂း၁၅-၁၆) နဲ႔ သံေပါလူး (၂ေကာ ၈း၁၀-၁၅၊ ၉း၇) တို႔ကပါ ဆံုးမ သြန္သင္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ရဟႏၲာ ဂြၽန္ခရစၥေဆာ့စတုမ္(၃၄၉-၄၀၇ေအဒီ)၊ ရဟႏၲာဂေရေဂၚရီ (၅၄၀-၆၀၄ေအဒီ) တို႔ကလည္း အလွဴဒါနျပဳျခင္းဟာ ဘုရားသခင္ကို အားရ ေက်နပ္ေစတယ္လို႔ ျမြက္ဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။

ျပာခံျခင္း
ဓမၼေဟာင္းမွာ ျပာခံျခင္းဟာ ေနာင္တသံေ၀ဂရျခင္း (အက္စတာ ၄း၃၊ ေယာဘ ၂း၈၊ ေယာန ၃း၈၊ မာေတဦး ၁၁း၂၁)၊ လူသားရဲ႕ တန္ဖိုးကင္းမဲ့ျခင္း (ကမၻာ ၁၈း၂၇) အျပင္လူ႔ဘ၀ရဲ႕နိဂံုး (ကမၻာ ၃း၁၉)ကို ျပဆိုပါတယ္။ ျပာမွာ (Alkali) အယ္လ္ကာလီလို႔ေခၚတဲ့ ဓာတုပစၥည္းတစ္မ်ိဳး ပါ၀င္တဲ့အတြက္ အညစ္အေၾကးေတြကို ေဆးေၾကာ သန္႔စင္ႏိုင္စြမ္းရွိပါတယ္။ ျပာဟာ ထင္း ျပန္မျဖစ္ႏုိင္ေပမယ့္ ျပာခံျခင္းရဲ႕ အဓိပၸါယ္ျဖစ္တဲ့ ေနာင္တစြဲယူျခင္းကို က်င့္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးေသာေန႔မွာ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ၿပီး ထာ၀ရ သုခ ခ်မ္းသာခံစားခြင့္ ရပါလိမ့္မယ္။

နိဂံုး
၀ါတြင္းကာလရဲ႕သမိုင္းနဲ႔ ျပာခံျခင္းရဲ႕အဓိပၸါယ္ကို သိၿပီးတဲ့ေနာက္ သခင္ေယဇူးနဲ႔အတူ ဘ၀အသစ္မွာ ရွင္ျပန္ ထေျမာက္ႏိုင္ၾကဖို႔ရာ အစာေရွာင္ျခင္း၊ ဆုေတာင္းျခင္းနဲ႔ အလွဴဒါနျပဳျခင္း ပါရမီမ်ားကို က်င့္ႀကံ ႀကိဳးစားသြားၾကပါစို႔။




ခံပြင့္
(ရွာေဖြစုစည္းတင္ျပသည္။)

Feb 24, 2010

စိတ္ထားမွန္ကန္ေရွာင္ၾကဥ္ရန္


စိတ္ထားမွန္ကန္ေရွာင္ၾကဥ္ရန္

ၿခိဳးၿခံျခင္း၊ ၀ါေရွာင္ျခင္းႏွင့္ အသားေရွာင္ျခင္းတို႔ကို အက်ိဳးရွိစြာ လုပ္ေဆာင္ရန္အတြက္ ၀ိညာဥ္ေရးဆိုင္ရာ ျပင္ဆင္မႈႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ား၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပင္ဆင္မႈႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားျပဳလုပ္ရမည္။

၀ိညာဥ္ေရးပိုင္းဆိုင္ရာ ျပင္္ဆင္မႈႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားတြင္ မိမိျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အျပစ္အမွားမ်ားကို ေနာင္တယူ၍ အာပါတ္ေျဖျခင္း စကၠရမင္းတူးကို ခံယူရန္ႏွင့္၊ ကိုုယ္ေတာ္ျမတ္ စကၠရမင္တူးကို ခံယူရန္ အဓိကျဖစ္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အျပစ္ႏွင့္ ကင္းရွင္းႏိုင္မွသာ ဘုရားသခင္ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ဘုရားသခင္ႏွင့္ ေပါင္းစပ္ႏိုင္မွ ကုသိုလ္ ပါရမီမ်ား ဆည္းပူးႏုိင္မွာျဖစ္ပါသည္။

စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ျပင္ဆင္မႈႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားတြင္ စိတ္ေကာင္း ႏွလံုးေကာင္းရွိျခင္း၊ ေကာင္းျမတ္ျခင္း၊ သိမ္ေမြ႔ျခင္း၊ ႏွိမ့္ခ်ျခင္း၊ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ျခင္း၊ ေျဖာင့္မတ္ျခင္းႏွင့္ သူတစ္ပါး အေပၚ ကိုယ္ခ်င္းစာနာစိတ္ ရွိျခင္း တို႔ျဖစ္ပါသည္။


လက္ေတြ႔ ကိုယ္က်င့္တရားပိုင္း ဆိုင္ရာ ျပင္ဆင္မႈႏွင့္ ေဆာင္ရြက္ခ်က္မ်ားတြင္ မွန္ကန္ေျဖာင့္မတ္ေသာ ကိုယ္က်င့္တရား၊ မိမိကိုယ္ကို မိမိလက္ခံျခင္း၊ သူတစ္ပါးကို လက္ခံျခင္း၊ ဘုရားကို ယံုၾကည္အားကိုးျခင္း၊ ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္း၊ အလွဴေပးေ၀ျခင္းႏွင့္ အျခားသူမ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ျဖည့္ဆည္းေပးျခင္း တုိ႔ျဖစ္ပါသည္။ အျပစ္ဒဏ္ ဆပ္ေျဖျခင္းသည္ ၀ိညာဥ္ေရး တိုးတက္မႈကို အားေပးသည္။ စိတ္ႏွလံုး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေစကာ ဘုရားသခင္ထံ အမွန္တကယ္ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိေစသည္။ ေနာင္တရားႏွင့္ ဆိုင္ေသာ က်င့္စဥ္မ်ားသည္ လူမ်ားကို ဘုရားထံသို႔ ပို႔ေဆာင္ေပးသည္။ အသင္းေတာ္ သမိုင္း တစ္ေလွ်ာက္ က်င့္စဥ္မ်ားစြာ ေပၚေပါက္ခဲ့ရာ တစ္ခ်ိဳ႕မွာ အသင္းေတာ္၏ ဥပေဒအတိုင္း တည္ဆဲျဖစ္ၿပီး၊ ယခုကာလတြင္ အမ်ားစုမွာ မိမိတို႔ႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ရာကုိ ေရြးခ်ယ္ က်င့္ၾကံေနျခင္းျဖစ္သည္။

၀ါေရွာင္ျခင္းႏွင့္ အသားေရွာင္ျခင္းသည္ ၀ိညာဥ္ေရး တုိးတက္ ရင့္က်က္ေစသည္။ ၀ါေရွာင္ျခင္း ဆိုသည္မွာ ေန႔စဥ္ စားေနက် ထမင္းနပ္ အေရအတြက္ေလ်ာ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ အသားေရွာင္ျခင္းဆိုသည္မွာ အမဲဟင္းလ်ာ အသားကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ ဆပ္ေျဖျခင္းမ်ား၊ ၿခိဳးၿခံျခင္းမ်ားသည္ မိမိ ၀ိညာဥ္ခြန္အား ရရွိေစရန္၊ သန္႔ရွင္းျဖဴစင္ရန္ႏွင့္ အျပစ္၏ အခြင့္ခ်မ္းသာ ရရွိေစရန္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါသည္။ မိမိျပဳ လုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း ျပသရန္ လုပ္ေဆာင္ျခင္း မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ မွန္ကန္ေသာ စိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ၿခိဳးၿခံ ပူေဇာ္ရပါမည္။

မိမိကိုယ္ကို ျငင္းပယ္ျခင္းသည္ အျခားသူ အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိ အတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း တနည္းနည္းျဖင့္ အက်ိဳးရွိေစသင့္သည္။ မိမိကိုယ္ကို ျငင္းပယ္ရာ၌ မိမိလိုအင္ဆႏၵမ်ားကို ထိန္းခ်ဳပ္ျခင္း၊ ႏွစ္သက္ရာမ်ားကို စြန္႔လႊတ္ျခင္းတို႔ ပါ၀င္ပါသည္။ မိမိအက်ိဳးအတြက္ သာမကဘဲ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ ေကာင္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ထား၍ ျပဳလုပ္သင့္သည္။ ရွင္ေပတ႐ုၾသ၀ါဒ ဒုတိယေစာင္ (၁း၅-၁၁) တြင္ "သင္တို႔သည္ ယံုၾကည္ျခင္း၌ သီလကို၎င္း၊ သီလ၌ ပညာကို၎င္း၊ ပညာ၌ ကာမဂုဏ္ ခ်ဳပ္တည္းျခင္းကို၎င္း၊ ကာမဂုဏ္ခ်ဳပ္တည္းျခင္း၌ သီလကို၎င္း၊ သည္းခံျခင္း၌ ဘုရား၀တ္ကိုျပဳ၍ ေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္းကို၎င္း၊ ထိုေမြ႔ေလ်ာ္ျခင္း၌ ညီအစ္ကို စံုမက္ျခင္းကို၎င္း၊ ညီအစ္ကိုစံုမက္ျခင္း၌ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာတရားကုိ၎င္း၊ အလြန္ႀကိဳးစားအားထုတ္၍ ထပ္ဆင့္ၾကေလာ့၊ အေၾကာင္းမူကား ထိုပါရမီတို႔သည္ သင္တို႔၌ရွိ၍ ၾကြယ္၀လွ်င္ ငါတို႔သခင္ေယဇူး ခရစ္ကုိသိကြၽမ္းျခင္း၌ မပ်င္းရိေစျခင္းငွာ၎င္း၊ အက်ိဳးမဲ့ မျဖစ္ေစျခင္းငွာ၎င္း၊ ျပဳျပင္တတ္ၾက၏။ ထိုပါရမီႏွင့္ ကင္းေသာ သူမူကား မ်က္စိကန္း၏။ ကိုယ့္မ်က္စိကို ကိုယ္ပတ္၏။ မိမိအျပစ္ေဟာင္း ေဆးေၾကာေၾကာင္းကို ေမ့ေလ်ာ့၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ညီအစ္ကိုတို႔ သင္တို႔ ခံရေသာ
ေခၚေတာ္မူျခင္းႏွင့္ ေရြးခ်ယ္ေတာ္မူျခင္းကို တည္ၿမဲေစျခင္းငွာ သာ၍ ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကေလာ့။ သို႔ျပဳလွ်င္ ေရြ႕လ်ားျခင္းႏွင့္ ကင္းလြတ္သည္ျဖစ္၍ ငါတို႔ကို ကယ္တင္ေတာ္မူေသာ အရွင္ သခင္ေယဇူးခရစ္၏ ထာ၀ရႏိုင္ငံေတာ္ထဲသို႔ ၀င္စားျခင္း အခြင့္ကိို သင္တုိ႔အားၾကြယ္၀စြာ ေပးသနားေတာ္မူလတၱံ႔"။ ထို႔ေၾကာင့္ မိမိကိုယ္ကို ျငင္းပယ္ေသာ အျပစ္ဒဏ္ ဆပ္ေျဖနည္းသည္ ၀ိညာဥ္ေရးကို ေျပာင္းလဲေစၿပီး ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ ပိုမိုတူလာေစသည့္ အျပင္ မိမိကိုယ္ကို ထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ျခင္း၊ မိမိကိုယ္ကိုထက္ ဘုရားသခင္အေပၚ မွီခိုအားထားျခင္း တို႔ကို ျဖစ္ေစပါသည္။

ေကာင္းမႈမ်ားျပဳျခင္းႏွင့္ အလွဴအတန္း ေပးေ၀ျခင္းတို႔သည္ အျခားသူမ်ား၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးရန္ မိမိ ကိုယ္ကို ေပးဆပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ရွင္ေယာဟန္ ၾသ၀ါဒစာ တတိယေစာင္ (၁း၅-၈)တြင္ "အခ်င္းခ်စ္သူ သင္သည္ ညီအစ္ကိုတို႔အား၎င္း၊ အာဂႏၲဳတို႔အား၎င္း ျပဳသမွ်ေသာ၀တ္တို႔ကို သစၥာႏွင့္အညီ ျပဳတတ္၏။ ထိုသူတို႔ သည္ သင္၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာအေၾကာင္းကို အသင္းေတာ္ေရွ႕၌ သက္ေသခံၾက၏။


သင္သည္ သူတို႔ကို ဘုရားသခင္၏ အလိုေတာ္ႏွင့္အညီ ပို႔လိုက္ျပန္လွ်င္ ေကာင္းေသာ အမႈကို ျပဳလိမ့္မည္။ အေၾကာင္းမူကား ထိုသူတို႔သည္ နာမေတာ္ကို ေထာက္၍ သာသနာပ လူတို႔တြင္ အလွဴမခံဘဲ သြားၾက၏။ ငါတို႔သည္ သမၼာတရားကို ကူမေသာသူ ျဖစ္အံ့ေသာငွာ ထိုသို႔ေသာ သူတုိ႔အား ဧည့္သည္၀တ္ကို ျပဳအပ္ၾက၏"။ ေကာင္းမႈမ်ား ျပဳလုပ္ရာတြင္ တစ္စံုတစ္ေယာက္အား ႏွစ္သိမ့္အားေပးျခင္း၊ အႀကံဥာဏ္ေပးျခင္း၊ လက္ေဆာင္ေပးျခင္း၊ အစားအစာ ေကြၽးေမြးျခင္း၊ အခ်ိန္ေပး၍ ကူညီျခင္းတို႔ ပါ၀င္သည္။ ဤအျပဳအမူမ်ားသည္ ခရစၥတူးသခင္ လိုလားေသာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တိုးပြားေစသည္။ ရက္ေရာျခင္းသည္ ဘုရားသခင္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔အား ေပးသနားေတာ္မူသမွ် အားလံုးအတြက္ ကိုယ္ေတာ္အားျပန္လည္ ေက်းဇူးသိတတ္၊ ဆပ္တတ္ေၾကာင္း ျပသပါသည္။


ဆုေတာင္းျခင္းႏွင့္ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ျခင္းတို႔သည္ ဘ၀သက္တာ တေလွ်ာက္တြင္ က်င့္ႀကံရာမ်ားကို လမ္းျပေပးသည္။ ဆုေတာင္းျခင္းသည္ ဘုရားသခင္ႏွင့္ စကားေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။ ဆုေတာင္းျခင္းတြင္ ဘုရားရွင္ကို ဖူးေမွ်ာ္ျခင္း၊ အျပစ္မ်ား ၀န္ခံျခင္း၊ ဘုန္းဂုဏ္ေတာ္ ခ်ီးမြမ္းျခင္း၊ ေက်းဇူးေတာ္တင္ျခင္းႏွင့္ ဘုရားစကား နားေထာင္ျခင္း၊ ဘုရားႏွင့္ အတူရွိေနျခင္း၊ အကူအညီ ေတာင္းခံျခင္း တို႔ပါ၀င္ႏိုင္သည္။ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ျခင္း ဆိုသည္မွာ ကြၽႏု္ပ္တုိ႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္မ်ား၊ ဦးစားေပးခ်က္မ်ား၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔ ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အရာမ်ား အပါအ၀င္ ယခုအထိ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ရဲ႕ ဘ၀တစ္ခုလံုးကုိ ျပန္လည္ စဥ္းစား စစ္ေဆးျခင္းျဖစ္သည္။ ဆုေတာင္းျခင္းႏွင့္ ျပန္လွန္ဆန္းစစ္ျခင္းတို႔သည္ မိမိကုိယ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ဘုရားသခင္ကိုလည္းေကာင္း၊ ပိုမို သိရွိလာေစသည္။ ၎င္းတို႔သည္ စိတ္ႏွလံုး အမွန္တကယ္ ေျပာင္းလဲရန္ႏွင့္ ၀ိညာဥ္ အသစ္တဖန္ျပဳျပင္ရန္ အတြက္ အေရးႀကီးသည္။


ခရစၥယာန္ ဘ၀အသက္တာ၌ ေလ့လာ သင္ယူ က်င့္ႀကံျခင္းသည္ ယံုၾကည္ျခင္းကို ခိုင္ၿမဲေစၿပီး ၀ိညာဥ္ေရး တိုးတက္ေစသည္။ အက်င့္မပါေသာ ယံုၾကည္ျခင္းသည္ အေသျဖစ္သလို ယံုၾကည္ျခင္းမပါေသာ အက်င့္သည္လည္း အေသ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သမၼာက်မ္းစာႏွင့္ ေရွးထံုးစဥ္လာ သင္ၾကာမႈမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ ဘုရားသခင္၏ ႏႈတ္ကပါတ္ေတာ္ကုိ နာယူေလ့လာျခင္း ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ ေလ့လာ သင္ယူက်င့္ႀကံျခင္းသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ဘ၀အသက္တာ၌ ဆုေတာင္းျခင္းႏွင့္ ျပန္လည္ ဆန္းစစ္ျခင္းတို႔တြင္ လမ္းျပေပးသည္။ ေလာက၌ရွိစဥ္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ရည္မွန္းခ်က္ကို သတိေပးသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ဘ၀ မွန္ကို ပိုမို နားလည္ေစၿပီး ဘုရားသခင္ႏွင့္ ပိုမို နီးစပ္ေစသည္။


အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရေသာ္ ခရစ္ယာန္ဘ၀ အသက္တာ၌ ၿခိဳးၿခံျခင္း၊ ၀ါေရွာင္ျခင္းႏွင့္ အသားေရွာင္ျခင္းတို႔ကုိ ကိုယ္ႏိုင္သ
ေလာက္ ႀကိဳးစား လုပ္ကိုင္ႏိုင္ပါသည္။ က်န္ေသာ အရာမ်ားကိုလည္း ေရွာင္က်ဥ္ လို႔ရပါသည္။ အျပစ္ ဒဏ္ဆပ္ေျဖျခင္းမ်ားအားျဖင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ အျပစ္အတြက္ ခြင့္လႊတ္ျခင္း၊ သန္႔ရွင္း စင္ၾကယ္ေစျခင္းတို႔ ရရွိပါသည္။ ဆုေတာင္းျခင္း၊ ၀တ္ျပဳျခင္း၊ ေလ့လာ သင္ယူက်င့္ႀကံျခင္း အားျဖင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ရဲ႕ ၀ိညာဥ္ေရး ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈကုိ ရရွိေစပါသည္။ ေကာင္းမႈ ကုသိုလ္မ်ားျပဳျခင္းျဖင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ယံုၾကည္ျခင္း၊ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းႏွင့္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို တဖန္ ဆန္းသစ္ေပးသည္။

ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကိုရင္တစ္ပါး (၂၀၀၂)

Feb 22, 2010

အျပစ္ဆိုတာသိ႐ုံနဲ႔မၿပီးဘူး


အျပစ္ဆိုတာသိ႐ုံနဲ႔မၿပီးဘူး

ေလာကႀကီးမွာ အဆိုးနဲ႔အေကာင္းဟာ အၿမဲတမ္း ဒြန္တြဲေနပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ လူသားေတြကို ျပန္ၾကည့္ရင္လည္း မည္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မွ် အျပစ္ကင္းသူ၊ အျပစ္မလုပ္သူ ဟူ၍ မရွိၾကပါ။ ဒီလိုအျပစ္္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္ကိုတိုင္က လုပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ သူတစ္ပါးက လုပ္သည္ျဖစ္ေစ၊ ေ၀ဖန္သံေတြ ၾကားရပါတယ္။ အျပစ္ျပဳျခင္းေၾကာင့္ ေ၀ဖန္မႈေတြဟာ ကိုုယ္ကသူတစ္ပါးကို ေ၀ဖန္သလို ကိုယ့္ကိုလည္း သူတစ္ပါးက ေ၀ဖန္ၾကျပန္ပါတယ္။
ဒီလိုပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္းက ေ၀ဖန္သံေတြကို ၾကားရတဲ့အခါမွာေတာ့ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ အျပစ္အနာဆာေတြ၊ ဟာကြက္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သိလာရပါတယ္။ ထိုအျပစ္ အနာဆာေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ ကြၽႏ္ုပ္တို႔က သိထား႐ံုနဲ႔ မၿပီးေသးပါဘူး။ အဲဒီအျပစ္ေတြ ကေန႐ုန္းထြက္ဖို႔၊ ျပဳျပင္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ ထိုကဲ့သို႔ ျပဳျပင္တဲ့ေနရာမွာလည္း မိမိဟာ ဘယ္ေနရာမွာ လြဲေခ်ာ္ေနတယ္၊ ဘယ္ေနရာမွာ မွားေနတယ္၊ ဘယ္လိုျပဳျပင္ရမယ္ဆိုတဲ့ နည္းလမ္းကိုေတာ့ သိဖို႔၊ ရွာႀကံဖို႔ေတာ့ လိုအပ္ပါတယ္။
ယခုလို သိပၸံပညာေတြ တိုးတက္လာသည္ႏွင့္ အမွ် ကမၻာေျမႀကီးေပၚမွာရွိတဲ့ အရာေတြဟာလည္း တစ္ေန႔တစ္ျခား တိုးတက္ေျပာင္းလဲလာတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ ေျပာင္းလဲတဲ့ အရာေတြအမ်ားႀကီး ရွိေနေပမဲ့ ေျပာင္းလဲဖို႔ခက္ခဲတဲ့ အရာတစ္ခုကေတာ့ လူေတြရဲ႕မေကာင္းေသာ စိတ္ပင္ျဖစ္ပါတယ္။ လူသားေတြဟာ မိမိမွာ မေကာင္းတဲ့စိတ္ေတြ၊ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြ၊ မေကာင္းတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ၊ မေကာင္းတဲ့ အျပဳအမႈေတြ ရွိေနတယ္ ဆိုတာကို သိၾကတယ္၊ လက္ခံၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီမေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြ၊ အားနည္းခ်က္ေတြကုိ ျပဳျပင္ဖို႔အင္မတန္မွ အားနည္းၾကပါတယ္။ ေႏွာင့္ေႏွး ေနတတ္ၾကပါတယ္။ "ပ်က္အစဥ္ျပင္ခဏ"ဆိုတဲ့ စကားပံုေလးကိုေတာ့ ကြၽႏု္ပ္တို႔ ၾကားဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။ ပ်က္စီးေနေသာအရာ၀တၴဳ ပစၥည္းတစ္ခုကို ပ်က္သည့္အတိုင္း ထားပါက ထာ၀စဥ္ပ်က္ၿမဲသာ ျဖစ္ေနေပမည္။ အဲဒီပ်က္ေနတဲ့ အရာတစ္ခုကို ျပဳျပင္လိုက္ရင္ေတာ့ ခဏတာ အခ်ိန္ကာလအတြင္းမွာပင္ အေကာင္းပကတိ ျဖစ္လာႏုိင္ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ရဲ႕ မေကာင္းတဲ့ အက်င့္ေတြကုိ ျပဳျပင္ၾကရပါမယ္။
"လူသတင္း လူခ်င္းေဆာင္" ဆိုတဲ႔ အတုိင္း သူတစ္ပါးရဲ႕အေၾကာင္းကို ေ၀ဖန္တဲ့အခါမွာ ေကာင္းေသာ ေ၀ဖန္ခ်က္ရွိသလို၊ မေကာင္းေသာ ေ၀ဖန္ခ်က္လည္း ရွိၾကပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ေ၀ဖန္ခ်က္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ မေကာင္းေသာ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ားပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳဳ႕ေသာ လူေတြဟာ တစ္ပါးသူရဲ႕ အားသာခ်က္ကို မျမင္ႏိုင္ဘဲ အားနည္းခ်က္ကိုသာ ျမင္တတ္ပါတယ္။ အဲဒါ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႔ေတြ ကိုယ္တိုင္ကမမွန္ေသာ၊ မတရားေသာလမ္းကို ေလွ်ာက္လွမ္းေနေသာေၾကာင့္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့လည္း သူတစ္ပါးက ဆံုးမတာ၊ အမွားေထာက္ျပတာကို လက္မခံႏိုင္ၾကဘူး။ သိရင္ေတာင္ ေခါင္းမာစြာနဲ႔ ေနတဲ့ သူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနၾကပါတယ္။
ေ႐ွးလူႀကီးေတြက ခ်စ္လြန္းရင္ ႏွစ္ရာက်တယ္လို႔ ေျပာခဲ့ၾကပါတယ္။ အခ်ိဳ႕ေသာ မိဘေတြ၊ ဆရာသမားေတြ၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ သား၊ သမီးေတြ၊ တပည့္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ခ်စ္အားႀကီးၿပီး သူတို႔ေတြရဲ႕ အျပစ္အနာဆာေတြ၊ ဟာကြက္ေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေျပာဘဲ ဖံုးဖိထားၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်စ္က စစ္မွန္တဲ့အခ်စ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အင္မတန္မွ ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ အရာတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက် ျပန္ေတာ့လည္း သား၊ သမီးေတြကို ဆံုးမေပးပါအုန္း၊ ကြၽန္ေတာ္/မတို႔ ဆံုးမလို႔ လံုး၀မရဘူးဆိုၿပီး ဘုန္းႀကီးေတြ၊ ဆရာသမားေတြထံ အပ္တဲ့ မိဘေတြလည္း အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္။ သူတစ္ပါးကို ဆံုးမ ပဲ့ျပင္တဲ့ေနရာမွာ အထူး သတိထားရမဲ့ အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ အဲဒီအခ်က္ကေတာ့ သူတစ္ပါးကို မဆံုးမခင္ မိမိကိုယ္ကုိ အရင္ဆံုး ဆံုးမ ထားသင့္ပါတယ္။ မိမိကုိယ္တိုင္က လမ္းေျဖာင့္ေျဖာင့္ မေလွ်ာက္ႏိုင္ သေရြ႕၊ သူတစ္ပါးကုိ မင္း လမ္းေလွ်ာက္တာ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ ေလွ်ာက္စမ္းပါလို႔ မဆိုလိုက္ပါနဲ႔။ အဲဒီလူဟာ သင့္ရဲ႕စကားကို နားေထာင္မွာ မဟုတ္တာကေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။
မိမိတို႔ရဲ႕ အျပစ္ေတြကုိ သိလာၿပီ၊ ျမင္လာၿပီဆိုရင္ေတာ့ အဲဒီအျပစ္ေတြကုိ နည္းသထက္ နည္းေအာင္ ျပဳျပင္ၾကရပါမယ္။ လူ႔ဘ၀မွာ အျပစ္ေတြနည္း လာၿပီဆိုလွ်င္ ေလာဘေတြ၊ အတၱေတြ၊ ေဒါသေတြ၊ မာန္မာနေတြဟာလည္း တစ္ေန႔ထက္တစ္ေန႔ ေလ်ာ့နည္းလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ မိမိရဲ႕ အျပစ္ကို မသိရင္၊ မျမင္ႏိုင္ရင္ေတာ့ အဲဒီလူဟာ အတၱနဲ႔ ျပည့္ေနၿပီး အျပစ္ပင္လယ္မွာ နစ္မြန္းေနသူသာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေၾကာင့္ အတၱႀကီးေနရင္ေတာ့ အျပစ္ကုိ ပယ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အတၱကေန အနတၱသို႔ ေျပာင္းလဲႏိုင္ ရင္ေတာ့ အျပစ္ကုိ သိနားလည္လာၿပီး ျပင္ဆင္ကာ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာလွပတဲ့ ဘ၀ေတြကို တည္ေဆာက္ႏိုင္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ပါတယ္။

တာ၀၀ိာံ